muzycy:
Evan Parker: soprano saxophone, tenor saxophone
Joe Morris: guitar
Nate Wooley: trumpet

Editor's info:
There are two currents of thought concerning the relationship between jazz and free improvisation – one includes the second in the domain of the first and the other arguments that improvised music is now an independent field, generally with no idiomatic jazz ties. This super trio with Evan Parker, Joe Morris and Nate Wooley seems to fit in the first thesis. Parker was one of the pioneers of the European freely Improvised scene, but his connections with free jazz were never lost and the influence of someone like John Coltrane in his sax playing became more and more evident along the years. Morris is usually pointed as the only frontline guitarist free jazz have since Sonny Sharrock, but truth is he developed some fully improvised music, detaching himself from one of the characteristics of the jazz idiom, the mix of improvisation and written composition. Trumpeter Wooley plays straight-ahead jazz, improvises with no structures previously established and is a notorious figure of the experimental circuit. Together, they offer us what they have in common: exploratory improvisation with a jazz format. And they do it masterly.

"Z grubsza rzecz biorąc są dwa podejścia, co do wzajemnych relacji pomiędzy jazzem a wolną improwizacją. Jedno, które mówi, że wolna improwizacja zawiera się w jazzie. I drugie, które głosi, że to zupełnie niezależne pole twórczej aktywności bez idiomatycznych więzi z jazzową tradycją (oczywiście, jest jeszcze całe mnóstwo teorii pośrednich).

Pewnie gdyby zapytać członków tego super-tria, bliżsi byliby teorii drugiej. Jednak słuchając tego nagrania nie mogę oprzeć się wrażeniu, że gdzieś podświadomie ich muzyka jest immanentną częścią free jazzowej tradycji. Evan Parker należy do tej grupy europejskich improwizatorów, którzy nigdy nie zerwali więzi z jazzową (free jazzową) tradycją i wpływ choćby dokonań Johna Coltrane'a stawał się coraz bardziej widoczny w jego grze wraz z upływem lat. Gra Joe Morrisa na gitarze wprost wskazuje na to, jak wielkim dziedzicem dokonań Sonny Sharrocka potrafi on być, a trębacz Nate Wooley zawsze, choćby i improwizował bez ustalonych wcześniej struktur, pozostaje w obrębie free jazzowej tradycji.

Grając razem oferują wywiedzioną z free jazzu wolną improwizację na naprawdę astronomicznym poziomie - z czujnością i kreatywnością reagując na każdy dźwięk i poczynania partnerów. Jedna z najlepszych płyt, jakie słyszałem w tym roku!"
autor: Józef Paprocki