muzycy:
tracks 1-4:
Dudu Pukwana: Alto Saxophone
Mongezi Feza: Trumpet
Lucky Ranku: Guitar
Frank Roberts: Keyboards
Ernest Mothole: Bass
James Meine: Drums
Louis Moholo: Drums

track 5:
Dudu Pukwana: Alto Saxophone
Elton Dean: Saxello
Nick Evans: Trombone
Mongezi Feza: Trumpet
Lucky Ranku: Guitar
Keith Tippett: Piano
Victor Ntoni: Bass
Louis Moholo: Drums

wallofsound.wordpress.com:
If you are not familiar with Dudu Pukwana, something of his background should indicate his importance in British jazz. He was one of the musicians who came together in the early 1960s South Africa in the multi-ethnic Blue Notes. You can imagine what the official response to such a group would be under the Apartheid regime of that time. The musicians relocated to Europe, and made their base in London. The Blue Notes fused multiple South African forms with African American jazz, and in Europe they engaged with the London, and wider European free movements. Pukwana’s music tended to emphasise the rhythmic patterns of both South African popular music, and African American funk with a acerbic emotionally charged alto playing style. His classic In the Townships is one of my all-time favourite records.

If you are familiar with Dudu Pukwana, but not with this recording a real treat lays in wait for you. For me, it is one of the most interesting record in the Pukwana discography. The first four tracks are by a group of Pukwana’s SA collaborators. They feature great rumbling rhythm section the drives the music. ‘Madodana’ is my favourite, featuring a percussion bridge built around Louis Moholo’s standard kit, and all the band on assorted clatter and shake. Frank Robert’s Fender Rhodes gives it a funky feel, and Pukwana and Feza are great if a little in the sidelines. ‘Ubagile’ is typical of Pukwana’s township jive, although his playing is a little more laid back, and Robert’s keyboards are mixed up higher than the alto. Sometimes Pukwana sounds like he’s fighting to be heard. ‘Tete and Barbs in my Mind’ is completely different. This is obviously due to the addition of Elton Dean on saxello and particularly Keith Tippett on piano. Pukwana is now far more strident, and higher in the mix, and matches Tippett’s discordant but very grand playing and .......
more

Republika Południowej Afryki to kraj kojarzony głównie z osobą Nelsona Mandeli i systemem apartheidu, zniesionym w 1994 r. Dla fanów jazzu to ojczyzna Dollara Branda, Hugh Masekeli czy członków najważniejszego zespołu jazzowego z RPA - The Blue Notes (Chris McGregor, Mongezi Feza, Nikele Moyake, Johnny Dyani, Louis Moholo, Dudu Pukwana).
W 1964 roku zespół The Blue Notes przybywa do Francji, gdzie koncertuje na festiwalu jazzowym w Antibes, był to nieoczekiwany uśmiech losu, bowiem w RPA, w skutek wprowadzenia w połowie lat 60-tych rasistowskich restrykcji, na dobrą sprawę uniemożliwiono współpracę Czarnych i Białych muzyków. Członkowie The Blue Notes zostają w Europie, a dokładnie w Wielkiej Brytanii, gdzie dość szybko integrują się z lokalną sceną improwizowaną, spod znaku Soft Machine i pokrewnych składów. Lider The Blue Notes - Chris McGregor zakłada Brotherhood of Breath, epokowy zespół, przez który przewinęło się wielu znakomitych muzyków, Johnny Dyani zostaje członkiem Spontaneous Music Ensemble a Mongezi Feza współpracuje m.in. z Robertem Wyattem i formacją Henry Cow.

Omawiane nagranie zostało zarejestrowane w szczególnie ważnym, dla tego środowiska - 1975 roku, w którym umiera trębacz Mongezi Feza (w wieku zaledwie 30 lat). Dwie sesje nagraniowe, mające miejsce jesienią w Londynie, niecałe dwa miesiące przed śmiercią Fezy, potwierdzają unikalny potencjał południowo-afrykańskiej sceny jazzowej. Tym, co stanowiło największy atut muzyków z RPA była łatwość, z jaką wchodzili w muzyczne interakcje z przedstawicielami innych kultur. Na obszarze RPA przenikały się wpływy kultur afrykańskich z angielską, holenderską czy hinduską. Tam właśnie rodził się oryginalny język jazzu, który był bodaj pierwszą multi-etniczną muzyką Afryki. Z jednej strony pełnymi garściami korzystający z tradycji transowych rytuałów, z drugiej (kolejna unikalna cecha jazzu z RPA), z pomysłem rozrywający linearne, transowe struktury.

"Ubagile" przenosi nas.......
more