Morphogenesis is the highly-anticipated follow-up to alto saxophonist/ composer Steve Coleman’s Synovial Joints, which was named the #1 jazz release of 2015 by the New York Times, as well as the top ten at NPR, Downbeat, Popmatters, Slate, and The Nation. Like on that release, Morphogenesis expands Coleman’s compositional scope, adding vocals, violin, clarinet, piano, contrabass and percussion to the mix, in addition to alto sax, trumpet and tenor sax. Partially due to the instrumentation, his use of complex rhythmic cycles — hallmark of his work during his career — are less overt. In particular, the absence of a trap drum set de-emphasizes the roiling, surging momentum that is typical of his work, resulting in performances with more air and transparency without sacrificing one bit of the profound swing and groove that is part of all of Coleman’s output.

Coleman is widely considered to be among the most influential artists in contemporary music. In 2014 he was the recipient of three prestigious awards: a MacArthur Fellowship, Guggenheim Fellowship and Doris Duke Performing Artist Award. His influence has been so fully-integrated such that it is now impossible to extricate it from modern jazz lexicon. That is perhaps why Morphogenesis feels like such a major step forward: Coleman fills the forward motion that is usually provided by a drum kit by utilizing more harmonic material, greater instrumental color palette, and wider timbral range. Instead of the staccato feel of many of his pieces for Five Elements, Morphogenesis is filled with long lines and slippery solos. The work has the feel of chamber music, with a delicate balance between classical and jazz/improvisation disciplines. It establishes a major expansion in Coleman’s compositional approach.

Coleman often draws inspiration from physical movement found outside of musical contexts. In this case, most of the compositions (“Inside Game,̶.......
more

Steve Coleman kontynuuje współpracę ze znakomitą nowojorską oficyną wydawniczą Pi Recordings.

Warto przypomnieć, że jego poprzedni, wydany w 2015 roku album ‘Synovial Joints’ w NEW YORK TIMES otrzymał zaszczytny tytuł THE BEST ALBUM OF 2015.

Saksofonista altowy Steve Coleman jest powszechnie uważany za jedną z najbardziej wpływowych osobowości świata jazzu. Niedawno został laureatem trzech prestiżowych wyróżnień: stypendium MacArthura, Guggenheima i Doris Duke Performing Artist Award. To wszystko w czasie, gdy Steve Coleman osiągnął twórcze szczyty, rozwijając swoją metodę komponowania, opartą na wizualizacji i improwizacji. Ogromną rolę w tworzeniu oryginalnego artystycznego języka odgrywają studia nad kulturami i tradycjami muzycznymi Ghany, Kuby, Indii, Senegalu czy Indonezji, gdzie dzięki otrzymanym stypendiom prowadził swoje badania.
Na przestrzeni lat współpracował z najwybitniejszymi jazzowymi muzykami jak Cecil Taylor, Sam Rivers, Dave Holland, Milford Grave.

‘Morphogenesis’ stanowi kontynuację realizowania idei Colemana, wcielania do zespołu kolejnych muzyków, pochodzących ze świata muzyki klasycznej i – w efekcie – rozszerzania kompozytorskiej palety Colemana. Tym razem jednak skład jest mniejszy, a liderowi towarzyszą: Jonathan Finlayson – trąbka, Maria Grand – saksofon tenorowy, Rane Moore – klarnet, Kristin Lee – skrzypce, Jen Shyu – śpiew, Matt Mitchell – fortepian, Greg Chudzik – bas, Neeraj Mehta – perkusja.

Do członków Five Elements tym razem dołączył śpiew, skrzypce, klarnet, fortepian i „klasyczną” perkusję. Steve Coleman często czerpie inspiracje z ruchu ciała, jaki odbywa się poza muzycznym kontekstem, i tym razem utwory wydają się wywodzić od różnego rodzaju ruchu – uniki, wyprowadzanie ciosów, rozkołysanie…jakby pochodziły z walki pięściarskiej.