CD | 16 page booklet | ekopack


We began with performing the original work, then we played a certain conceptual game. We imagined landing on a strange planet and trying to recreate "Lerchenmusik" without access to any notes and recordings. We attempted to answer the question about what was truly important for us in the piece. On the third day, we didn’t think about the original score trying to recreate what we had performed 24h earlier. It became a sort of Chinese whispers.


Since the beginning, I detected great improvisational potential in Górecki's pieces, even though they are perfect and complete entities – and I see no contradiction here. Modern societies put great stock in defining roles and putting up clear borders. Throughout history, however, creative musicians all over the world have built on the work that came before them. They did this in a direct or veiled manner, with or without the knowledge or approval of the original creator. Standard classical interpretation itself can be seen as a manifestation or at least a remnant of prior practice. Let's look at the tropes of Perotinus, all the way through Liszt's elaborations, Stravinsky's "Pulcinella" or Berio's "Sinfonia".

Evan Ziporyn

Zaczęliśmy od przegrania oryginalnej partytury Góreckiego, a potem zabawiliśmy się w pewną konceptualną grę. Wyobraziliśmy sobie, że lądujemy na obcej planecie i próbujemy odtworzyć "Lerchenmusik" bez dostępu do nut i nagrań. Odpowiedzieć sobie, co w tym utworze było dla nas tak naprawdę istotne. Trzeciego dnia nie myśleliśmy już w ogóle o oryginalnej partyturze, lecz staraliśmy się odtworzyć to, co graliśmy na próbach dobę wcześniej. Zrobił się więc z tego rodzaj głuchego telefonu.

Od początku wyczuwałem w utworach Góreckiego ogromny improwizacyjny potencjał, choć jednocześnie są to doskonałe, zamknięte całości i nie ma w tym żadnej sprzeczności. Współczesne społeczeństwa przykładają wielką wagę do definiowana ról i stawiania jasnych granic. Jednakże na przestrzeni dziejów muzycy z całego świata opierali swoją twórczość na dokonaniach poprzedników, czyniąc to w sposób bezpośredni albo zawoalowany, za wiedzą i zgodą tych poprzedników lub bez niej. Zresztą nawet typowa klasyczna interpretacja partytury to manifestacja, a przynajmniej pozostałość tej praktyki. Spójrzmy na tropy Perotina, opracowania Liszta, "Pulcinellę Strawińskiego" czy "Sinfonię" Beria.

Evan Ziporyn