muzycy:
HELEN MIRRA . printing press, acoustic guitar
FRED FRITH . aboriginal rainsticks, bass mbira, charango, music box, shoes and other objects, voice

Editor's info:
Like every Helen Mirra’s creation, the frame of this collaboration of the artist with Fred Frith has a conceptual character, but what we have here couldn’t be more praxis-oriented – in such a way that this LP seems to be an improvised music document. Mirra wrote an index for a W.G. Sebalds novel, and used a section of it as the score of this live recording, going from the name “Kwangsi” to the noun “quail”. And no, the steel-string acoustic guitar heard through both sides of this LP wasn’t played by Frith, but by Mirra herself. This time, the former Henry Cow member switched his guitar (and bass guitar, violin, keyboards, all his usual instruments) for a variety of objects, including his shoes and something so puzzling as a pair of aboriginal rainsticks.

The result is a kind of bricolage music. There’s some similarities with Frith’s own graphic score interpretations assembled in “Stone, Brick, Glass, Wood, Wire”, but this is clearly an opus coming from Mirra’s minimalist mind. And that means there’s less consideration for the conventional factors of “musicality” and a much radical focus on the materials, being these invariably organic, rough and crude. It all sounds like a Lilliputian world magnified by a microscope. A mysterious, intriguing and fascinating world with only two citizens – one emphasizing a different perspective of what we think is “sound art”, and the other revealing a less known side as a noise producer.

Z jednej strony to album zdecydowanie bliższy artystycznym (muzycznym także) światom Helen Mirry niż Freda Fritha. To właściwie płyta konceptualna, kolaż złożony z dźwięków (muzycznych i niemuzycznych, otaczających nas zewsząd, codziennych); ze strzępów nagrań i słów, odwołujący się do powieści W.G. Sebalds "Kwangsi" (czyli "Przepiórki"). To także improwizowany muzyczny dokument ukazując w dźwiękowy sposób pracę artystki konceptualnej, jak określa się amerykankę Helen Mirrę. Dla tej urodzonej w 1970 roku artystki, nie ma bowiem czegoś takiego jak zamknięta forma, nie ma też określonego tworzywa. Można łączyć sztuki plastyczne bez żadnych ograniczeń z filmem, dźwiękiem, performancem i architekturą. W jej dorobku ta płyta mogłaby być nawet swoistym ewenementem, bo w pewien sposób ma jednak zamkniętą - dźwiękową - formę.

Ale równocześnie, z drugiej strony, to wielki hołd dla muzycznej wyobraźni Freda Fritha. To swoisty paradoks, bowiem za gitarę chwyta tutaj Mirra, a Frith gra na wszystkim i niczym. Chwyta to, co go otacza - pałeczki, buty, setki drobnych przedmiotów i przy ich użyciu tworzy znany wszak ze swoich nagrań minimalistyczny, a jednak pełen dramaturgii, energii i napięcia świat rozwibrowanych dźwięków. Cudownie rytmiczny, a jednak nieprzewidywalny. Nieskrępowany, a jednak skończony. I tworzy go w sobie tylko znany sposób, na zasadach określonych nie przez siebie, ale z właściwą sobie wyrazistością. Przedziwne, a jednak także cudownie frapujące nagranie, będące raczej połączeniem opowieści i performance'u niż zwyczajnym free improvem. Jak dla mnie - znakomite.
autor: Marek Zając
Copyright © 1996-2017 Multikulti Project. All rights reserved