https://soundcloud.com/user-427222024/szymanski-works-for-piano-track

Booklet in polish and english

Wykonawcy
Andrzej Paweł Ślązak: fortepian

Produkcja
Jacek Puchalski: inżynier dźwięku, mastering
Kamila Tombarkiewicz: zdjęcia
Łukasz Pawlak: koncepcja i projekt graficzny wydawnictwa

Utwory 1-6 nagrane w Akademii Muzycznej im. Grajeny i Kiejstuta, Vadim Radishevskiy, Steinway & Sons, 2013.
Utwory 7-8 nagrane na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina, Małgorzata Szymańska, Steinway & Sons, 2013.

Attention! There is crackling in track 1 of the CD release. The entire edition has been pressed this way, the publisher will not issue a revised version.

The majority of Paweł Szymański's works are based on a certain key, which is a brilliant combination and balance of the language of the past and the language of our times. Just as Stockhausen creates his super-formula, from which he slowly and consistently develops not only single phrases, but also entire operas, Szymański also uses a certain primitive layer. It may refer to various old conventions and forms (hence the name of the direction surconventionalism). It may be harmony and cadence (an example of which is the First Etude), simple rhythm and melody, which, subjected to numerous modifications and breakdowns, shows a completely different face (Two Melodies, Second Etude). The composer deceives us and, often under the guise of linearity and monophony, shows us the world of rich and purely intellectual polyphony (Singletrack).

What is particularly captivating about Paweł Szymański's language is the sheer beauty and color of his works.

Uwaga! W utworze 1 w wydaniu CD występują trzaski (brak ich w plikach mp3/flac). Cały nakład został tak wytłoczony, wydawca nie będzie wydawał poprawionej wersji.

Utwory Pawła Szymańskiego w większości opierają się na pewnym kluczu którym jest genialne połączenie i zbilansowanie języka przeszłości oraz języka naszych czasów. Tak jak Stockhausen tworzy swoją superformułę, z której powoli i konsekwentnie wysnuwa nie tylko pojedyncze frazy, ale i całe opery, tak i Szymański stosuje pewną prawarstwę, Odnosić się ona może to najróżniejszych, dawnych konwencji i form (stąd też i nazwa kierunku surkonwencjonalizm). Może to być harmonia i kadencyjność (czego przykładem jest Pierwsza Etiuda), prosty rytm i melodia, która poddana licznym modyfikacjom i rozbiciu ukazuje zupełnie odmienne oblicze (Dwie melodie, Druga etiuda). Kompozytor zwodzi nas i mami, często pod pozorem linearności i jednogłosu, pokazuje nam świat przebogatej i czysto intelektualnej polifonii (Singletrack).
Co szczególnie urzeka w języku Pawła Szymańskiego to zwykłe piękno i koloryt jego utworów. Cechy te są o tyle wartościowe i prawdziwe, iż pojawiają się w jego utworach przypadkiem, owite w jego skomplikowane algorytmy. Tego rodzaju efekt udaje się uzyskać jedynie kilku współczesnym kompozytorom.