muzycy:
David Virelles: piano, chorus
Alejandro Almenares: requinto, lead vocals (3,5,8,9), chorus
Emilio Despaigne Robert: lead vocals (2,7) , chorus
Rafael Ábalos: timbal, guiro, chorus
José Ángel Martínez: bass
Lázaro Bandera: congas
Román Filiú: alto saxophone
René "La Flor" Domínguez: tenor saxophone
Baudelis Rodríguez: baritone saxophone
Abel Virelles: trumpet
José Aquiles Virelles: chorus
Gabriel Montero: pailitas criollas, claves (2,7)
with John Benitez: bass (5,8)

Editor's info:
Igbó Alák?rin (a phrase in Yoruba which can be loosely translated as The Singer’s Grove) is the realization of pianist David Virelles’s long-held dream to document the under-sung musicians of his birthplace, Santiago de Cuba. Virelles, who was named the #1 Rising Star Jazz Pianist in the 2017 Downbeat Critics Poll, is one of the most in-demand pianists on the contemporary jazz scene, recording with the likes of Henry Threadgill, Chris Potter, and Tomasz Stanko. He also has four prior releases under his own name, including Continuum, which topped the New York Times best album list for 2012. Legendary Cuban pianist Chucho Valdés calls Virelles “an innovator and a perfectionist, a young virtuoso who is the most creative and advanced of our jazz pianists.”

The picturesque town of Santiago in the Oriente region of southeastern Cuba has historically been an important breeding ground for music on the island. It’s the home to musical styles such as son, changüí, nengón, conga, as well as traditions inherited from Haiti. Since leaving home in 2001, each time Virelles returned he would make it a point to seek out and reconnect with the elders of Santiago’s rich musical tradition, many of whom he knew as family friends through his parents who are also musicians. According to Virelles, “Growing up, I never really knew them as the super-important musical figures that they are; just as members of my extended family. It wasn’t until after I immigrated that my perception of my own culture expanded partly because, ironically, I had more access to historic documents here than I ever did in Cuba. Now I feel a responsibility to further their legacy through exposing people to their work, as well as through my original contemporary work. I feel extremely fortunate to have been able to assemble for this album some of the legends, all of whom are still at the peak of their craft. They have never received r.......
more

donos.blox.pl:
Na swoim najnowszym albumie pianista David Virelles eksploruje historię i dziedzictwo muzycznej tradycji rodzinnego miasta Santiago de Cuba. Projekt składa się z dwóch części. W pierwszej Virelles gra wspólnie z towarzyszeniem Orquesta Luz de Oriente – grupą muzycznych weteranów, dawnych członków Chepín-Chovén Orchestra (założonej w latach 1930, inspirowanej orkiestrą Duke’a Ellingtona), prezentując charakterystyczne style tamtej muzyki: danzón oriental, chepinsón i bolero. Wokalne tradycje ówczesnych big-bandów powracają w głosach Alejandro Almenaresa, – który gra również na requinto (małej gitarze), – Emilio Despaigne Roberta oraz ojca pianisty José Aquilesa Virellesa. W drugiej Virelles interpretuje utwory Antonio Maríi Romeu, występując jedynie z towarzyszeniem güiro.

Folklorystyczne zabarwienie albumu jest oczywiste. Słuchaczowi w naturalny sposób nasuną się tu skojarzenia z Buena Vista Social Club – szczególnie w pierwszej części płyty. Maestria Virelessa wybijają się mocnej, w części drugiej, zawierającej kompozycje Romeu. Wbrew pozorom godzinny album jest, w ramach tego, co prezentuje dość zróżnicowany. Fantastycznie jest wsłuchiwać się i wyszukiwać niuanse tej muzyki. Z radością powracałem do kapitalnych „El Rayaero” i „Mares y Arenas”. Oczywiście wszelkie odniesienia „Igbó Alákorin” lepiej odczytane zostaną przez odbiorcę amerykańskiego – kulturowe uwarunkowania grają w tym przypadku ogromną rolę. Jednak projekt niewątpliwie jest interesujący, już chociażby przez swoją egzotyczność i niewątpliwe mistrzostwo wykonania, także dla innych osób.
autor: Krzysztof Komorek