Chris Stamey: bass, guitar, harmonium
Rick Brown: synth, sequencer, percussion, durms
Georgia Hubley: drums
Katie Gentile: violin
Phillip Johnston: sax
Sue: vocal, guitar, bass, percussion, samples, organ

Recorded by Chris Stamey at Modern Recording, Chapel Hill, NC and by Sue Garner at home, New York NY

editor's info:
To Run More Smoothly is the record many people have been waiting on for some time now. Besides being Sue Garner's (Run On, Fish and Roses, The Shams and The Last Round Up) first ever solo record To Run More Smoothly is that needed breathe of fresh air when you've first discovered your new favorite record. To Run More Smoothly was recorded this past summer at Chris Stamey's Modern Recording Studio in Chapel Hill, North Carolina and in New York City. Sue's apartment and a rehearsal room in midtown Manhattan's notorious "Music Building" served as the NYC studios' and the collective nature of North and South is apparent on the record. Beginning immediately with "Nightfall" your swept up into a dreamy city-like state of sounds and melodies. Merle Haggard's "Silver Wings" is a unique and remarkably heart felt rendering, and less than literal interpretation of the original. The record giving off the warm glosw of a good tube compressor continues to twist and turn with an equal balance of disonant melodia, "Intuition", staightforward and just plain beauty "Continuous Play". To Run More Smoothly is augmented by the stylings of Rick Brown (synth, sequencer, percussion, drums, samples), Georgia Hubley (drums), Katie Gentile (violin), Chris Stamey (bass, guitar, harmonium) and Phillip Johnston (sax) whom are personal friends of Sue's who provide warm tone and color to this very personal and intimate recording.

Sue Garner to wielka postać amerykańskiej muzyki, udzielała się wcześniej w takich formacjach jak: The Last Roundup, Fish And Roses, The Shams, i nadal jest aktywna w zesple swego męża, Ricka Browna, RUN ON, współpacującego też z producentem Tortoise Casey Rice. Sue postanowiła jednak nagrać także swój solowy album, który nie mógłby już być piękniejszy, bardziej udany i ambitniejszy. W 1997 roku z pomocą Chrisa Stameya (producent Yo La Tengo), swego męża, a nawet Geargia Hubley (Yo La Tengo) Sue nagrała bardzo osobisty, intymny, kameralny w formie majstersztyk. Niesamowite aranżacje i instrumentarium powodują wahania napięcia, raz w górę, raz w dół. Jak sama mówi, chciała nagrać wreszcie materiał, za który byłaby w 100 % odpowiedzialna, płyta powstawała w jej nowojorskim mieszkaniu i w studio Chrisa Stameya.

Dzięki temu oplotła tajemnicze folkowo-rockowe nuty swym pięknym aksmitnym głosem nie pozbawionym jednak odrobiny drapieżności. Sue koncertowała w USA razem z Tortoise i 11th Dream Day. Warto polecić tym, którzy w muzyce szukają przede wszystkim odpoczynku połączonego z niebanalnymi melodiami.