muzycy:
Nate Wooley - trumpet
Ingrid Laubrock- saxophone
Matt Moran - vibraphone
Sylvie Courvoisier - piano

Editor's info:
Commissioned by Anthony Braxton's Tri-Centric Foundation, trumpeter Nate Wooley developed a modular compositional structure of small melodic, rhythmic, harmonic, conceptual, textural, and timbral fragments, allowing Ingrid Laubrock (sax), Sylvie Courvoisier (piano), and Matt Moran (Vibes) exceptional freedom in improvisation, here in their 2nd recording live at Koeln's Loft.

spontaneousmusictribune.blogspot.com:
Bacznoć! Nate Wooley będzie grał! I to repertuar bitewny! Rozlewu krwi nie uwiadczymy z pewnociš, przynajmniej w dosłownym znaczeniu. Będzie nawet odrobinę wytwornie i z dużš elegancjš, wszak w szranki bitewne stanš także dwie niewiasty!

Do rzeczy zatem jestemy w niemieckiej Kolonii, w bodaj najbardziej znanym miejscu dla muzyki improwizowanej w tym włanie miecie, czyli klubie The Loft. Koniec stycznia 2016 roku, a na scenie czwórka muzyków na fortepianie Sylvie Courvoisier, na saksofonie (tenorowym) Ingrid Laubrock, na wibrafonie Matt Moran i sprawca całego zajcia Nate Wooley na tršbce.

Ta czwórka muzyków kontynuuje ekscesy artystyczne zapoczštkowane na płycie studyjnej, która powstała dwa lata wczeniej (Battle Pieces, Relative Pitch Records, 2015). Niemiecki koncert jest z nami od dwóch miesięcy, także nazywa się Battle Pieces (Relative Pitch Records, 2017), ale w katalogu wytwórni, a także dyskografii Wooleya bywa oznaczany cyfrš 2. Odsłuch czterech odcinków tytułowej ekspozycji (tu, z numerami 4, 5, 6 i 7) zajmie nam godzinę zegarowš i jednš minutę. Z przyjemnociš zaglšdamy zatem do rodka.

Bitwa nr 4. Spokojna, nieeksplozywna rozgrzewka instrumentów. Każdy z muzyków puszcza w przestrzeń klubowš po kilka dwięków i czeka na to, co zrobi reszta. Szczypta kameralistycznej aury, okraszonej pytaniem recenzenta o ewentualne działania przedprodukcyjne (innymi słowy, co idzie z głowy, co za z notacji, niezależnie od jej formy). Na pytanie tak postawione, do końca płyty nie znajdziemy odpowiedzi w stu procentach wiarygodnej. Tempo od pierwszych chwili zdaje się być nieco tłumione, co zwinnie podkrela smakowity pasaż Natea na doć jeszcze wychłodzonym instrumencie. Komentarz Sylvie na akustycznej klawiaturze, dla odmiany z odrobinš ognia. Narracja chwyta niemal pogrzebowy rytm i jasno stawia sprawę nigdzie nam się dzi nie pieszy. Konsekwencjš poziom naszych emocji, który na tę chwilę p.......
more