Muzyka baroku, twórczość początku wieku XX i… negro spirituals – ten różnorodny i pozornie niespójny repertuar jednoczy w atrakcyjną całość niepospolita postać Romana Maciejewskiego, twórcy o barwnym życiorysie i wyjątkowej postawie wobec sztuki. Przylgnęło do niego określenie „outsider”, którego użył Stefan Szlachtycz w biograficznym filmie o artyście. Istotnie – nie był to kompozytor, którego twórczość wpisywała się w główny nurt stylów, tendencji i mód w muzyce XX wieku, co więcej, jak mało kto przez całe swoje życie pozostawał wrażliwy na podstawowe relacje w stosunku do Boga, Natury, Piękna, Sztuki i przede wszystkim Człowieka. (...)

Maciejewski dając wyraz swemu stosunkowi do muzyki, który zakładał jej wielowątkowość, różnorodność stylistyczną, odmienne przeznaczenie i oddziaływanie, zawsze podkreślał w niej walory piękna, prostotę przekazu, subtelne wzruszenia lub po prostu wrażenia, które wywoływała. Dlatego wkraczając w swych transkrypcjach w twórczość różnych epok, nie posługuje się tylko spektakularnym błyskiem pianistycznej wirtuozerii, wzmocnionej brzmieniem dwóch fortepianów. Raczej ujmuje wysmakowanym konceptem brzmieniowym lub zmyślnym pomysłem fakturalnym. Sztukę pisania transkrypcji rozumie bardziej jako atrakcyjną prezentację stylu i specyfiki języka muzycznego innego twórcy – przybliżenie jego muzyki „przefiltrowanej” przez własną wyobraźnię.
Aleksandra Kłaput-Wiśniewska