muzycy:
John Taylor: piano

Editor's Info:
John Taylor and his two minds. A cryptic title for the new work of the English piano player, which was released a little more than one year after his previous recording for CAM JAZZ, “Giulia’s Thursdays”. This is a concise album, for piano only (or at least so one might assume), in which Taylor bares himself, revealing two sides of his personality: his innermost, quiet and introspective side as opposed to his more lively, vivid, and cheerful side. Are these his “two minds”? A quite regular alternation of pieces in opposite moods seems to confirm this assumption. The enigmatic words with which Taylor comments on his album lead to the same conclusion. But, certainly, that’s not all. It’s not by chance either that Taylor talks about being “in two minds whether to make this recording a solo or a duet project”. Or that he uses the words “balance”, “timing”, and “to play (at the same time)”. The weird, innovative idea in “In Two Minds” is the use of two pianos to make the two tracks interlock, overlap, and match perfectly. Thus, one can delight in guessing and discovering where this comes true, starting with the long “Ambleside Suite”, nineteen minutes of outstanding music that captivate listeners right from the beginning. A piece that prepares them to travel through the other six pieces on the album, minor, though not less shiny, gems. All of these compositions bear Taylor’s signature, except for “Phrase The Second” by his friend Kenny Wheeler and a tribute to Duke Ellington, “Reflections In D”, that virtually closes the album.
Having listened to the entire recording, the matter is still pending: apart from the two pianos, it will be up to each listener to lose himself among John Taylor’s notes, in order to work out the two souls in the record, what they tell, where they come from and where they.......
more

Nieoczywisty tytuł płyty angielskiego pianisty ukazuje dwie strony artystycznej osobowości Johna Taylora. Tę najbardziej intymną, cichą i introspekcyjną, w przeciwieństwie do bardziej żywiołowej, gorącokrwistej, ale przy tym bardzo pogodnej. Czy to są tytułowe "dwa umysły" Taylora? Warto przekonać się samemu.
Dość regularna ewolucja dziewięciu utworów, mających różne zabarwienie emocjonalne zdaje się potwierdzać to założenie. Do tej samej refleksji prowadzą enigmatyczne słowa z liner notes jego autorstwa. Nie jest też przypadkiem, że Taylor mówi o "dwóch umysłach, czy ma to być nagranie solowe, czy w duecie?". Albo, gdy używa słów "równowaga", "czas" i "grać (w tym samym czasie)".
Kolejnym zaskakującym rozwiązaniem jest użycie dwóch fortepianów, aby te "dwa umysły" idealnie się zazębiały, nakładały i do siebie pasowały. Można więc rozkoszować się zgadywaniem i odkrywaniem, w którym momencie tej opowieści jesteśmy, od długiej trzyczęściowej suity "Ambleside Suite", po kończącą płytę ellingtonowską "Reflections In D".
Solowa płyta Johna Taylora, założyciela słynnego tria Azimuth, jednego z najbardziej osobnych pianistów jazzowych w historii gatunku, jest niczym morze skrywające farę koralową, tyle tutaj bogactwa pomysłów, melodii i namysłu. Warto zatracić się w nutach Johna Taylora, aby rozgryźć tytułowe "dwa umysły", o czym opowiadają, skąd pochodzą i dokąd prowadzą. Przeszłość i teraźniejszość. Tradycja i innowacja. Oryginalność i anachroniczność. Natura i industrialne szaleństwo. Podróżowanie i powrót do domu. Fantazja i rzeczywistość. Sen i jawa. Ta dychotomia obecna jest w całym dorobku tego wybitnego pianisty i kompozytora.
John Taylor zmarł na atak serca 18 lipca 2015 roku, doznał zawału podczas koncertu na festiwalu Saveurs Jazz we francuskiej miejscowości Segré. Mimo szybkiej akcji reanimacyjnej, podjętej jeszcze na zapleczu sceny, nie udało się go uratować. Miał 72 lata.
autor: Mateusz Krępski