https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_laC1QjTFxuSbxaYuX0HHH3wTfvMkRfVzk

muzycy:
Richard Galliano - Accordion
Sébastien Giniaux - Guitar
Diego Imbert - Double bass

JazzWise * * * *
There is no gainsaying the status of Galliano as the premier accordionist of his generation. That is, in jazz terms, for he has amassed a formidable discography in collaboration with substantial jazz figures, of both US and European origin. This is not that kind of occasion. Appearing here at the 39th Cully Jazz Festival – it's in Switzerland, overlooking Lake Geneva, should you wish to know – before a rapt and hugely enthusiastic audience, Galliano offers a virtuosic programme of his own pieces, plus those of his late hero Astor Piazzolla and others by composers as varied as Eric Satie and Serge Gainsbourg.
He says the concert is a reminder of his trip to New York when he recorded with Al Foster and company.
Galliano's command of his instrument's capacity for emotional portrayal, danceable rhythm and distinctive dynamic variation is undoubted and clear throughout this beautifully recorded recital (part of the Swiss Radio Days series). If there is what we might recognise as jazz improvisation, it is masked within his commitment to the New Tango concept as well as to Jazz Musette. Each is apparent here, and given the latter's emphasis, it's no surprise that Giniaux's occasional guitar solos are Django-esque. There is no swing here, rather music of compelling beauty, a piece like Piazzola's ‘Chiquelin De Bachin’ enhanced by Imbert's superb arco bass, Giniaux's cello and their sweeping, combined ‘orchestral’ backdrop. There is variety here, and consummate mastery, too, wrapped in an elegant fusion of tango, classical, and musette, And some jazz? Yes, for the already convinced and those seeking insight into Galliano's unique musical sensibility.
by Peter Vacher

Jazz Journal
Jazz accordionists in the past (Mat Matthews, Leon Sash, Art Van Damme, etc) tended to take a peripheral role, but Richard Galliano is justifiably prominent, mainly because he has taken the instrume.......
more

Już sam program płyty ułożony z kompozycji własnych Galliano (5), trzy Astora Piazzolli i po jednym Erika Satie, Paula Misrakiego i Serge Gainsbourg pokazuje wielonurtowość jego muzyki.
Poza liderem grającym na akordeonie usłyszymy gitarzystę i wiolonczelistę Sébastiena Giniaux i kontrabasistę Diego Imberta. Mam przekonanie, że w takim kameralnym składzie oryginalność formuły Galliano ujawnia swoje najbardziej sugestywne oblicze.

Na przestrzeni lat Galliano współpracował z wieloma wybitnymi artystami, jak Juliette Gréco, Charles Aznavour, Chet Baker, Charlie Haden, Wynton Marsalis, Paolo Fresu, Gary Burton, Toots Thielemans, Enrico Rava, Jan Garbarek, Bobby McFerrin, Kurt Elling czy Herbie Hancock. Przełomowym momentem w jego karierze były koncerty z Astorem Piazzollą. To właśnie genialny Argentyńczyk nauczył Galliano innego traktowania rytmu, harmonii oraz melodii. Muzyka Piazzolli, owo melodyjne, folkowo-jazzowe "nuevo tango" stało się dla Galliano ważną inspiracją. Jego "tango mussette" zaczęło łączyć jazzową improwizację Jarretta, Parkera i Coltrane'a z impresjami Ravela i Debussy'ego.

Płytę otwiera kompozycja Piazzolli "Vuelvo al Sur", po którym następuje "New York Tango" autorstwa lidera. Są to dwa filary artystycznego języka francuskiego akordeonisty - jego fani wiedzą z wywiadów, że wśród inspiracji wymienia po pierwsze dorobek Piazzolli, po drugie amerykański jazz. Piazzolla powraca ponownie w trzecim utworze na płycie "Chiquilin de Bachin", po którym następuje wspaniała "Gnossienne nr 3" Erika Satie. Dalej własny standard "Milonga del Angel" i przebój Paula Misrakiego z filmu z 1955 roku "Chiens perdus sans collier". Dalej trzy własne kompozycje Galliano "Il Piccolo Circo", "Waltz For Nicky" i "Tango Pour Claude". Ponownie akordeonista sięga do tradycji francuskiej piosenki, bowiem ostatni utwór to dedykacja dla Claude'a Nougaro - francuskiego kompozytora i piosenkarza. Płytę kończą "Milonga Del Angel" Astora Piazzolla .......
more