https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_n5IJoSmsWz_4kzsOC3-I4U15E7zo16f5o&si=ag_RR-W19dMZEq3x

Ned Rothenberg: bass clarinet, alto saxophone, clarinet
Sylvie Courvoisier: piano
Mary Halvorson: guitar, effects
Tomas Fujiwara: drums

Editor's Info:
Crossings – points of convergence, loci for decision-making, determination and daring resolve. For more than four decades, New York multi-instrumentalist and composer Ned Rothenberg has operated at the stimulating nexus of no-return, working with challenging artists such as Evan Parker, Fred Frith, Marc Ribot, Elliott Sharp, Julian Sartorius and Sainkho Namtchylak in his bold pursuance of a unique and intimate musical voice liberated from all idiomatic fetters.
His latest quartet finds him accompanied by three other like-minded musicians – Mary Halvorson, Tomas Fujiwara and regular Rothenberg associate, Sylvie Courvoisier – close friends whose equally boundary-busting careers have seen them ferment vital connections between the hook-laden audacities of New York’s downtown jazz scene, the detailed intricacies of European chamber music and the chaotic ruckus of experimental rock alongside musicians including Anthony Braxton, John Zorn, Ikue Mori, Bill Frisell, Ingrid Laubrock and Tomeka Reid. Such pedigrees make them obvious allies for a set of audacious explorations where daring composition and fearlessly inventive improvisation tandem together as complementary conceptual agents.
With Crossings 4, Rothenberg plots and juggles his compelling coordinates, flagging up a succession of shifting signposts and pivots around which his accomplices extemporise, each of them committed to pushing the music into lesser explored terrains, intrepidly transitioning between contrasting sections in elaborate interplays of unconventional rhythm and timbre.
Whether its Halvorson’s signature pitch-shifted guitar paroxysms, Courvoisier’s playful ivory tumbles or Fujiwara’s singular stylistic beat synthesis, each component of Rothenberg’s crack quartet contributes to its ever-evolving hive mind. Here, the group is all. Even elaborate solo deviations are pledged to the benefit of collective ensemble e.......
more

Taki kwartet to czyste złoto. Każdy z czworga muzyków od lat potwierdza swoją wartość. Każdy legitymuje się najlepszymi referencjami. Jeśli zdecydowali się na powołanie do życia takiego kwartetu, wiedzieli, że coś z tego będzie. Recepta okazała się trafiona, no ale medyk ją wystawiający nie wypadł sroce spod ogona. Be względu czy gra na saksofonie altowym, klarnecie, klarnecie basowym czy shakunachi kreśli wyraziste linie, będące strumieniem dźwiękowych nieoczywistości.
Nie ma tu free jazzowych bitew, jeśli muzyka osiąga w danym momencie swoją kumulację, to skutkiem sumy kompozycji i improwizacji. Myliłby się jednak ten, kto myślałby, że jest ona pozbawiona emocji, chłodna, czy wręcz nudna.
Kluczem do świątyni "Crossings Four" jest intymność. Zarówno Ned Rothenberg, jak Sylvie Courvoisier, Mary Halvorson i Tomas Fujiwara to artyści skupieni na istocie muzyki. Ten kto widział ich na scenie, wie, że w okolicznościach scenicznych są wycofani i nieśmiali. A intymność to w końcu siostra tajemnicy, bez niej prawdziwa sztuka nie istnieje. W muzyce Crossings Four jest jej bez liku, zbiorowa ekspresja muzycznych tytanów przynosi słuchaczowi moc jakości.
Drugim kluczem jest z pewnością ich polistylistyczny profil artystyczny. Każdy z nich posługuje się w pełni autonomicznym i intymnym głosem, wyzwolonym ze wszelkich idiomatycznych więzów. Jeśli pojawiają się obok takich muzyków, jak Anthony Braxton, John Zorn, Ikue Mori, Bill Frisell, Fred Frith, czy Marc Ribot, jest to widomym znakiem, że nie zaprzątają sobie głowy gatunkowymi ograniczeniami.
Pewnie dlatego ich współpraca daje tak wspaniałe plony. Na tej płycie ich muzyczna narracja jest wielobarwna, swobodna, pełna sprzeczności, ale zarazem i przekonywująca i uporządkowana!
autor: Mariusz Zawiślak