https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_lvoCJoDF3kQDQogUTAMiQgUodtbx7jN1U

Editor's info:
Neon Golden is the Notwist's 6th full length album and is light years ahead of their post-punk, self-titled debut in 1990. 15 months in the making, Neon Golden is a prime example of the whole being greater than the sum of the parts.
A myriad of offsetting influences and styles that, on paper, shouldn't add up to the masterpiece that it is, Neon Golden seamlessly blends Markus Acher's subtle guitar and plaintive, detached vocals with modern day electronica (courtesy of squiggle-rock maestro Martin Gretschmann, aka Console) and ultra-fat dub passages and lush string & horn arrangements by classically trained trumpeter and bassist Micha Acher The whole stew is anchored by Mecki Messerschmid's tasteful and colourful drum work, both on the skins as well as the pads.
Perhaps the most impressive thing about the record is the band's attention to tiny details and the way they mix the organic and electronic with extraordinary ease. The way they weave together cello and woodwinds with elecrtonic scratches and buzzes on the opener 'One Step Inside Doesn't Mean You Understand' or the way the front porch banjo and warm, woodwind-fueled chorus meshes with the minimal electro snaps, crackles, and pops of the first 12' (only) release, 'Trashing Days' seems indeed perfectly natural. Similarly, 'Off The Rails' starts with smooth, bubbling electronic pulses that slowly give way to Micha Acher's lush string arrangement that allows the song to literally float away on a cushion of bliss while 'One With The Freaks' starts with an ultra minimal 'tick, tick, tick' and gradually evolves in to a bright and sunny pop song in the short span of 3:30.
On a broader scale and no less impressive is the way the the songs themselves differ wildly in instrumentation and arrangement but all fit together so naturally as a whole. The driving 4/4, euphoric, uptempo pop romp of the lead (hit!) single 'Pilot' and the super fat, dub inspired, 'This Room' beautifully .......
more

Info dystrybutora:
Muzycy Notwista, znani także z Lali Puna, Tied And Tickled Trio i Console w niepowtarzalnym stylu połączyli chwytliwą indierockową melodykę i delikatną elektronikę a'la Morr Music. To zasłużenie wielki "alternatywny" hit w całej Europie.

Jacek Hawryluk (Kaktus 10 (2/2002)):
"Dawno nie słyszałem płyty, której niemal każdy utwów brzmiałby jak potencjalny przebój - gustownie, ze świetną aranżacją, natychmiast zapadając w pamięć.
(...) Zespół po latach brzmieniowych poszukiwań osiągnął pełną równowagę: elektroniczno-akustyczny pop, najwyższej próby, z inteligentnie wplecionymi instrumentami smyczkowymi i dętymi. The Notwist - wywodzący się ze środowiska alternatywnego - stworzył, paradoksalnie, model atrakcyjnej, nowoczesnej piosenki, odwołującej się do tradycji niemieckiej elektroniki. Właściwie w każdym fragmencie Neon Golden mamy doczynienia z formą klasycznej piosenki, aranżacyjnie dopieszczonej do najdrobniejszych szczegółów. (...)"

Tomasz Plata (City Magazine):
"Ci, którzy zimą słuchali Hooda wiosną powinni sięgnąć po nową pozycję The Notwist.
(...) wysmakowany, gitarowy pop-rock z subtelnymi elementami elektroniki.
(...) Urok, zwiewność i melodyjność dziesięciu zgromadzonych tu piosenek czynią z albumu jedną z najciekawszych propozycji ostatnich miesięcy".


Borys Dejnarowicz (Tylko Rock):
"(...) nowoczesne, starannie opracowane, radujące od niemal każdej strony piosenki. Ogromnie ważną rolę odgrywa w nich rytm, nieraz hipnotyzujący, wciągający, czasem zaś pulsujący zmiennie, ożywczo. Robią wrażenie kompozycje i warstwa brzmieniowa, urozmaicona, wzbogacona wieloma smaczkami (...)"


Rafał Księżyk (Antena Krzyku 1/2002):
Powodowany wielką sympatią do niemieckiej sceny alternatywnej próbowałem posłuchać tej płyt z pięć razy. Nudziłem się tak potwornie, ze bez pomocy pilota nie doszedłbym do końca. Smutne jak sprawdza się.......
more