W przerwie między drugim a oczekiwanym niecierpliwie przez fanów trzecim albumem grupy Maximo Park, jej gitarzysta Duncan Lloyd postanowił wydać pod własnym nazwiskiem nagrywane od wielu miesięcy „po godzinach" solowe piosenki.

Te piosenki są jakby produktem ubocznym gitarzysty, który - jak zapewnia - całą swoją twórczą energię angażuje w pracę z zespołem. Jednak - jak dodaje - podczas sesji nagraniowych zawsze mu przychodziły pewne pomysły, jakie nie za bardzo przystawały do stylu zespołu, a jakie wydawały mu się na tyle interesujące, że natychmiast rejestrował je w swoim domowym studiu. To pozwalało mu także spróbować swych sił w zupełnie nowych rolach: autora tekstów i wokalisty. W ciągu kilkunastu miesięcy tych piosenek powstało na tyle dużo, że za namową znajomych Lloyd postanowić je wydać na solowej płycie. Zarejestrował je w studiu nagrywając cały podkład instrumentalny, jeśli nie liczyć gościnnego udziału jego kolegi z Maximo Park, perkusisty Toma Englisha. To nieco inna muzyka niż ta, do jakiej nas przyzwyczaili Maximo Park - prostsza, bardziej bezpośrednia, jakby podana „na żywo" i bezpretensjonalnie sięgająca do długiej tradycji gitarowego popu, od Buddy'ego Holly'ego („Suzee" ), The Beatles („Seven Letters") czy Donovana („Victory And Surrender") po Elvisa Costello („Nightfly") czy Guided By Voices („Another Chance"). To może nie jest jeden z tych albumów, których twórcy mają ambicję by zmienić świat, ale jeden z tych, po jakie miłośnicy żywego, zrelaksowanego gitarowego rocka zawsze chętnie sięgają.