W środku m.in. artykuł „Jakiej edukacji ekologicznej potrzebujemy?” Iwony Kukowki i Piotra Skubały, autorzy piszą „Tworzy się ścieżki dydaktyczne i prowadzi tam warsztaty, organizowane są zbiórki makulatury, baterii, dzieci dokarmiają zwierzęta, sadzą drzewa, pielęgnują rośliny w klasie i ogródku szkolnym, wykonują zabawki z odpadów. Trudno zaprzeczyć, iż to szlachetne działania, ale czy dzięki nim przestaniemy „pożerać” naszą planetę?”. Kukowka i Skubała próbują odpowiedzieć na pytania – czy edukacja ekologiczna zawsze służy ludziom i przyrodzie, czy mamy na nią jeszcze czas, gdy ekosystemy planety niszczone są w tak szybkim tempie? Krytykują pseudoekologiczne działania edukacyjne, prezentują fundamenty metodologii, które powinny być oparte na budowaniu przeświadczenia o jedności ze światem, współczuciu i odpowiedzialności, wreszcie przedstawiają „garść najprostszych odruchów edukacyjnych”, które pozwalają na zbudowanie poczucia jedności z przyrodą.

W całości dostępny jest również artykuł „Dziesięć zasad edukacji ekologicznej” Ryszarda Kulika, w którym autor prezentuje zasady, które według niego mają zasadnicze znaczenie w kształtowaniu nowej relacji między człowiekiem i przyrodą i które decydują o skuteczności działań edukacyjnych oraz gwarantują „głębię” zmian oraz felieton „Kto uczy kogo?” Janusza Korbela, w którym autor, mimo swego wieloletniego doświadczenia, wciąż próbuje sobie odpowiedzieć na pytanie „Czym jest właściwie edukacja ekologiczna?”.

We wrześniowym numerze DŻ ponadto:
- artykuł „Pytania o edukację ekologiczną” Iwony Kukowki
- wywiad „Szkoła to marzenie rzucone rzeczywistości, aby uległa” z prof. Ryszardem M. Łukaszewiczem
- wywiad „My – mieszkańcy jednej planety, jednego domu” z Satishem Kumarem
- artykuł „Szkoła Schumachera. Międzynarodowe Ce.......
więcej