Drugi, niecierpliwie oczekiwany przez fanów album brytyjskiej grupy z St. Albans, która urzekła słuchaczy wdziękiem, z jaką połączyła indie-rock z dyskotekowymi rytmami.
Założony przez trzech przyjaciół szkolnych - wokalistę i klawiszowca Eda MacFarlane'a, gitarzystę Edda Gibsona i perkusistę Jacka Savidge'a - zespół Friendly Fires zaczerpnął nazwę od utworu popularnej w latach 80. , funkującej grupy Sector 21. Wzorując się nieco na niej, ale też na Aphex Twinie w zakresie aranżacji elektronicznej, FF stworzyli porywającą fuzję rocka i disco. Ich pierwsze single, zwłaszcza „Paris" i „In The Hospital", okazały się sukcesem, a więc dokładnie tym, czego oczekiwała publiczność, także klubowa: świeżo brzmiącej, wysokoenergetycznej, po-Franz Ferdynandowej muzyki w sam raz na koniec pierwszej dekady tego wieku. „Pala" nie zawodzi nadziei, jaką był debiutancki album „Friendly Fires" z 2008 roku. Zespół twórczo rozwija swoje pomysły i tym razem chętnie sięgając do takich źródeł inspiracji, jak The Cure, wczesny U2, New Order czy Talking Heads, ale też do bardziej mainstreamowych wykonawców muzyki disco z lat 70. („Hurting"). Tak jak poprzednio, nowa płyta brzmi znakomicie, spontanicznie i oryginalnie i o to chodziło.