Miklós Perényi: wiolonczela

Miklós Perényi gra III Suitę op. 97 Benjamina Brittena i VI Suitę D-dur BWV 1012 Jana Sebastiana Bacha, przerzucając pomost pomiędzy tymi dwiema pozornie niezwiązanymi ze sobą kompozycjami. Britten napisał swoją suitę dla Rostropowicza, inspirując się jego wykonaniem suit Bacha. Rostropowicz określił wszystkie suity wiolonczelowe Brittena mianem arcydzieł, ale szczególnym uczuciem darzył trzecią z nich (powstałą w 1971 r.). Britten w tematach zawarł reminiscencje rosyjskich melodii ludowych, pozwalając im w pełni zabrzmieć dopiero w finale. Po suicie Brittena następuje na krążku ostatnia suita Bacha. Album wieńczy powrót do muzyki węgierskiej, a dokładnie do Sonaty wiolonczelowej Ligetiego z lat 1948-1953. Obecny album jest pierwszym nagranym przez Perényiego krążkiem dla ECM.


Benjamin Britten (1913 – 1976)
Third Suite op. 87 (1971)
Dedicated to Mstislav Rostropovich
1. I Introduzione Lento
2. II Marcia Allegro
3. III Canto Con moto
4. IV Barcarola Lento
5. V Dialogo Allegretto
6. VI Fuga Andante espressivo
7. VII Recitativo Fantastico
8. VIII Moto perpetuo Presto
9. IX Passacaglia Lento solenne

Johann Sebastian Bach (1685 – 1750)
Suite VI D-Dur BWV 1012
10. Prélude
11. Allemande
12. Courante
13. Sarabande
14. Gavotte I and II
15. Gigue

György Ligeti (1923 – 2006)
Sonata (1948/53)
Dedicated to Ove Nordwall
16. I Dialogo Adagio, rubato, cantabile
17. II Capriccio Presto con slancio