Lasoń Ensemble Kameraliści Mikołowa
Piotr Sałajczyk - fortepian
Krzysztof Lasoń - skrzypce
Agnieszka Lasoń - skrzypce
Elżbieta Mrożek-Loska - altówka
Stanisław Lasoń - wiolonczela



W katalogu twórczości Grażyny Bacewicz (1909–1969) figurują dwa kwintety fortepianowe: z roku 1952 oraz 1965. Pierwszy łączony jest zazwyczaj z poprzedzającym go IV Kwartetem smyczkowym (1951), jednym z najwybitniejszych dzieł tej kompozytorki. Utwory te należą do neoklasycznego nurtu muzyki Bacewiczówny, charakteryzującego się stosowaniem tradycyjnych form oraz upodobaniem do ludowych stylizacji, ale także kaligraficzną wyrazistością tematów, oszczędnością faktur, wyrafinowaniem harmoniki, klarownością narracji – swoistej, mimo wzorców klasycznych. To „paryski” szlif: dyscyplina, pewnie wrodzona, lecz również w jakimś stopniu kultywowana podczas studiów u Nadii Boulanger.

(...)

W roku 1935, w szczytowym okresie neoklasycyzmu, opublikowany został Kwintet fortepianowy g-moll op. 34 Juliusza Zarębskiego. Lepiej późno niż wcale! Powstał bowiem na początku roku 1885, podczas rekonwalescencji chorego na gruźlicę kompozytora w rodzinnym Żytomierzu. Jest ostatnim i najwybitniejszym dziełem Zarębskiego, który zmarł we wrześniu tego samego roku w wieku zaledwie 31 lat. Zarębski należał do XIX-wiecznej gildii kompozytorów-wirtuozów. Fenomenalnie uzdolniony, studiował fortepian i kompozycję we Wiedniu i Petersburgu. Tworzył głównie muzykę salonową i wirtuozowską na potrzeby swych licznych tournées; najbardziej znany jest zbiór Róże i ciernie. O jakości talentu Zarębskiego najlepiej świadczą opinie Franza Liszta, który widział w nim nie tylko wielkiego wirtuoza (dzielącego z mistrzem z Weimaru zainteresowanie fortepianem dwuklawiaturowym), lecz także wrażliwego kompozytora. Liszt przekonywał Zarębskiego do podjęcia poważnej pracy kompozytorskiej. Nie dziwi zatem, że to właśnie Liszto.......
więcej