muzycy:
Alhousseini Mohamed Anivolla (bass, rhythm guitar, vocals)
Bammo Agonla (vocals, hand claps, guitar)
Goumar Abdoul Jamil:guitar, ende drum, backing vocal
Mamane Tankari (azakalabo, vocals)
Ayouba Muslim: calabash
Colin Bass: bass on tracks 1,3,7,10

Nuru Kane to senegalsko-marokański muzyk, który w swoich kompozycjach prezentuje najróżniejsze instrumenty, style i gatunki muzyczne z rodzinnych stron. Trzecia już płyta, "Exile", powstała na europejskiej emigracji, z potrzeby artystycznego zbliżenia się do dalekiej ojczyzny. Mocny ciemny głos Nuru Kane wspierany jest brzmieniem guimbri, cory i kalabashu.

Blues i reggae to właściwie jedyne "zeuropeizowane" elementy na "Exile". W utworze "Sadye" pobrzmiewa staroafrykańska gnawa, z kolei na brzmienie "Corriendo" miały wpływ tradycje hiszpańskich cyganów. Niezwykły mix kulturowo-gatunkowy od razu przekonał wydawcę - Riverboat Records ma już zresztą doświadczenie z muzyką Nuru Kane. Poprzedni album muzyka był nominowany do prestiżowej nagrody radia BBC 3.

Nuru Kane urodził się w Senegalu i to właśnie kultura tego regionu wpłynęła na jego wyobraźnię muzyczną. Jako nastolatek skonstruował swoją pierwszą gitarę, struny zastępując żyłkami do łowienia ryb. Jego "muzyka" opierała się na eksperymentach z wydobywaniem dźwięków perkusyjnych i melodii ze swojego instrumentu. Gitara Nuru towarzyszyła jego śpiewowi - od wczesnych lat wykonywał tradycyjne pieśni.

Tradycje muzyki gnawa widać m.in. w wykorzystaniu tradycyjnego instrumentu tej kultury, guimbri. Gnawa odzwierciedla marokańskie korzenie Nuru Kane'a, który zafascynował się transowym uduchowionym brzmieniem tej muzyki. W utworze "Bambabala" usłyszymy brzmienie trzystrunowej marokańskiej lutni, z kolei wspomniane wyżej "Sadye" opiera się na tradycyjnym rytmie gnawa, balansującym między dwu- i trójdzielnym metrum. Dla wzmocnienia wrażeń perkusyjnych, Kane dodał brzmienie tradycyjnych instrumentów - sanza, djembe i calabash.

"Exile" mocniej niż poprzednie płyty przedstawia dwoistą naturę swojego autora. Z jednej strony intensywnie duchowe i tradycyjne utwory, z drugiej - dowcipne, odwołujące się do europejskich tradycji. Nie sposób nie odczytać humorystycznych aluzj.......
więcej