muzycy:
Muhal Richard Abrams: piano
Fred Anderson: tenor saxophone
George Lewis: trombone

Podwójna płyta jest sygnowana tylko nazwiskiem Richarda Muhala Abramsa, chociaż na album składają się dwa duetowe nagrania. Z dwoma jakże odmiennymi gigantami sceny AACM. Pierwszym z nich jest Fred Anderson, jeden z pierwszych członków sceny AACM, ale także muzyk który chyba jako jeden z pierwszych zaczął dostrzegać jej ograniczenia i bardzo szybko rozpoczął własną i odmienną drogę twórczą. Drugim jest George Lewis, dziś profesor filozofii i teoretyk muzyki, ale także jeden z muzyków tzw. drugiej fali AACM-u. To, że nie ma ich na froncie okładki to nie przypadek, bo mimo ich obecności to przede wszystkim płyta Abramska, prezentująca jego twórczy dorobek i jego koncepcję muzyczną. Najpełniej widać to na płycie pierwszej – czyli duecie z Andersonem. Nestor chicagowskich saksofonistów gra tu zupełnie odmiennie niż na swoich autorskich albumach. Podporządkowuje się koncepcji pianisty – odchodzi od jakże dla siebie charakterystycznej długiej frazy na rzecz częstych zmian dynamicznych i rytmicznych, wchodząc w ciągłe interakcje z Abramsem. Raczej odpowiada na jego krótkie, rwane frazy niż proponuje coś od siebie.