Skład zespołu:
Kasia Groniec – głos,
Łukasz Damrych – fortepian, wurlitzer, fender rhodes, elektronika, melodyka, cymbałki, aranżacje, produkcja muzyczna
Robert Szydło- bass, mix
Bartek Miarka – gitary
Łukasz Sobolak – perkusja

Łukasz Olejarczyk – Realizacja nagrań. Studio Recpublica
Wojtek Kochanek - Realizacja nagrań. Tower Studio

„Wiszące ogrody” to studyjny krążek z piosenkami klasyków:
Paolo Conte, Jacques Brel’a, Bertolta Brecht’a, Kurta Weill’a, Nicka Cave’a


To piosenki niosące wielki ładunek energetyczny i emocjonalny.
Złożona z nich opowieść prowadzi słuchacza przez pełne namiętności ludzkie życia, smutno – zabawne, wulgarne, wyzywające, niewinne. Życia dla których wspólnym mianownikiem wciąż pozostaje nadzieja, że gdzieś jest piękno za którym tęsknimy, że w każdym człowieku, niespodziewanie możemy odkryć świetlistość i dobro, którego, zważywszy na okoliczności w jakich poznajemy bohaterów, nie spodziewamy się zobaczyć. W entuzjastycznej nad ekspresji i szaleństwie, w szepcie na granicy słyszalności, w gorzkiej prawdzie, czasem w lekkości bytu, a czasem tylko we wspólnym poszukiwaniu wiszących ogrodów znajdujemy nas samych.


Premiera spektaklu „Wiszące ogrody” miała miejsce na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu 24 marca 2013 roku.
“Kapitalna różnorodność muzyczna programu. Rewelacyjne przejścia od jazzującej liryki po ostre kawałki rockowe, nieomal punkowe.Skromnie usadowionej na krześle, bosej i filuternie rozbrykanej artystce, towarzyszył bowiem świetny kwartet muzyczny: Łukasz Damrych (fortepian), Robert Szydło (bas), Łukasz Sobolak (perkusja) i Bartek Miarka (gitary). Spektakl oparty na kompozycjach I tekstach wirtuozów. Opisujących mroczne strony ludzkiej duszy i egzystencji, przepełniony bólem miłosnych rozczarowań i depresją, ale z równą mocą poszukujący w miłości nadziei i ratunku. Był w nim jednak element nowy,pełen zdystansowanej autoironii i humoru,radości z życia, które jest, jakie jest, ale odradza się z każdą nową miłością.To był właśnie interpretacyjny klucz i nowa energia spinająca składankę typu the best of...” w pełną świeżości artystyczną całość. “
Grzegorz Żurawiński – Legnicka Gazeta Teatralna