Muzyka kameralna wypełnia ponad połowę dorobku Krzysztofa Meyera. Są to utwory na obsady uświęcone tradycją – wśród nich przede wszystkim 13 kwartetów smyczkowych, dwa kwintety (klarnetowy i fortepianowy) i tria (fortepianowe i smyczkowe) – oraz na rzadziej spotykane połączenia instrumentów, jak kwartet fletowy Capriccio per sei strumenti napisany w latach 1987–88.

Pierwsze słowo w tytule naprowadzać ma na formę i charakter utworu, jak bowiem napisał w komentarzu kompozytor: „jest to utwór będący rodzajem swobodnej fantazji, zgodnie z definicją daną przez wielkiego teoretyka muzyki XVII wieku Praetoriusa. Forma ta dawała mi możliwość rozwinięcia muzyki przez swobodne zestawianie luźnych epizodów, które dzięki swej naturze nadają utworowi charakter kapryśny”. Druga część tytułu – per sei strumenti (na sześć instrumentów) dookreśla obsadę, ponieważ flecista gra na trzech różnych fletach: w pierwszej części na altowym, w drugiej na wielkim, a w trzeciej na pikulinie. Ale tak naprawdę oba te określenia są nieco mylące, bo forma utworu zakomponowana jest precyzyjnie, a i z ilością instrumentów sytuacja też wygląda nieco inaczej. Pomnożyć należałoby bowiem „liczbę” instrumentów smyczkowych, których rozmaite artykulacje wzbogacają paletę dźwiękowych barw obecnych w tym utworze w stopniu nie mniejszym niż zmiany fletów.
(...)

Muzyka tworzona przez Władysława Słowińskiego kontynuuje tradycję neoklasyczną – utworów o przejrzystych formach, barwnej kolorystyce dźwiękowej i pogodnym charakterze, niekiedy nie­pozbawionym elementów humorystycznych, często zaś nawiązujących do dawnych stylów. W przypadku Suity dla Zamku Królewskiego jest to wręcz uzasadnione okolicznościami, w jakich powstawała. Dedykacja Zamkowi Królewskiemu miała być wyrazem wdzięczności za regularne udostępnianie jednej z zamkowych sal na doroczne koncerty Warszawskich Spotkań Muzycznych – festiwalu odbywającego si.......
więcej