CD 1:
Edward "Kidd" Jordan – tenor saxophone
Alvin Fielder - drums, percussion
Peter Kowald – bass
Recorded on 28th April, 2002 at Zeitgeist Multi-Disciplinary Arts Center, New Orleans, Louisiana

CD 2:
Edward "Kidd" Jordan – tenor saxophone
Alvin Fielder - drums, percussion
1-4 tracks recorded in May, 2005 at the Shed Recording Studio, New Orleans, Louisiana by Mark Chatters and Elton Heron
5th track recorded on 19th January, 2012 at Eldorado Ballroom, Houston, Texas

"Wybitny awangardowy saksofonista Edward "Kidd" Jordan bardzo niechętnie wyrusza z Nowego Orleanu, gdzie od lat mieszka. Ale zdarza mu się zapraszać kreatywnych muzyków do Nowego Orleanu i wtedy też chętnie koncertuje i nagrywa. Ostatnio wydana płyta dokumentuje dwie takie sesje - koncertową w trio z jednym z najbardziej wyjątkowych europejskich muzyków, niemieckim basistą Peterem Kowaldem oraz z jednym z założycieli Association for the Advancement of Creative Musicians (AACM) perkusistą Alvinem Fielderem, oraz studyjną, duetową - ze wspomnianym wyżej nestorem perkusji.
Zarejestrowana w kwietniu 2002 roku triowa sesja to tylko i wyłącznie improwizacje - jest to zapis nieplanowanej podróży przez świat dźwięków, w którym muzycy poruszają się z podziwu godną sprawnością i zrozumieniem - mimo, iż było to ich pierwsze (i bodaj jedyne) wspólne granie. Potrafią znakomicie odczytywać swoje zamiary i ufają sobie wzajemnie - znakomicie słychać to np. już w otwierającym płytę utworze, gdy kontrabas Kowalda podąża (arco) za skompresowanym frazami Jordana, jakby je powtarzając, ale gdy wsłuchamy się w to uważniej są to miniaturowe trawestacje partie saksofonisty. W triowych partiach Jordan zresztą wysuwa się na plan pierwszy - to on nadaje pęd zespołowi, on odpowiada za melodyczne aspekty wspólnej muzyki. Środek płyty to dwa uwtory solo - najpierw możemy w pełni docenić kunszt Fieldera, później samotnie prezentuje się Kowald stosując całą gamę technik.
To jednak, co następuje później jest już znacznie bardziej demokratyczne - częściej prowadzą tu muzyczną narrację członkowie rytmicznej sekcji, a prawdziwym zwieńczeniem jest zamykający płytę utwór "Trio VI (Concluding)" gdzie taneczne niemal rytm podaje Fielder, a Jordan popisuje chwytliwym, wyimprowizowanym tematem. Jak pisze recenzent All About Jazz: "...docierają do gwiazd, ale podróż ta jest przyprawiona uczuciem tęsknoty..."
Duetowa sesja pełna jest natomiast intensywnych, niemal agresywnych interakcji. .......
więcej