https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_kFaq_vKE59bBZesKYBuw3__azuDnztYWM

Na tych czterech wciągających, rozbudowanych utworach, czas zostaje zatrzymany przez tego genialnego gitarzystę z pomocą gwiazdorskiej obsady. Unikalny w dyskografii Greena ze względu na jego zrelaksowane, długie występy i niemal senny liryzm, ten klasyk blue-note mógłby równie dobrze nazywać się „Ballads for the Ages”.
The Penguin Jazz Guide: „Prawdopodobnie najlepsza płyta Greena. Zaangażowanie Bobby'ego Hutchersona było kluczowym pomysłem. Solówki Greena lśnią lirycznie czystymi i precyzyjnie rozmieszczonymi nutami”.
Piętnastominutowy numer otwierający świetny album Granta Greena „Idle Moments” z 1963 r. Rok wcześniej Green, znany ze swojej zwinnej gry na pojedynczych dźwiękach, został uznany przez krytyków DownBeat za wschodzącą gwiazdę gitary.
Pomimo tytułu, Green i jego koledzy muzycy nie pozwalają sobie na bezczynność w tym kwadransie. Wraz z przebiegiem utworu ujawniają się wszystkie unikalne barwy zespołu, od wrażliwej gitary Granta Greena i eleganckiego fortepianu Duke'a Pearsona po wystawny saksofon tenorowy Joe Hendersona i krystaliczny wibrafon Bobby'ego Hutchersona, kojący kontrabas Boba Cranshawa i subtelną perkusję Ala Harewooda.