Najnowsza, w pełni solowa płyta Rafała Kołackiego. Album, który został stworzony głównie na bazie nagrań terenowych. Za źródło dźwięku w tym wypadku posłużyły artyście dość specyficzne odgłosy wydobywane przez różnego rodzaju urządzenia energetyczne (transformatory, wentylatory etc.). Te generowane w sposób ciągły, monotonny, czasami bardzo ciche odgłosy zostały poddane następnie obróbce dźwiękowej za pomocą oprogramowania komputerowego, w którym stworzone zostały także inne dodatkowe dźwięki (sample i próbki midi). Ostatecznie całość materiału muzycznego została na etapie postprodukcji zmiksowana elektronicznie.

Przeważają na nim kompozycje repetytywne o jednostajnej strukturze i minimalnym charakterze, nawiązujące brzmieniowo do pracy maszyn. W ten sposób Kołacki ogłasza swego rodzaju manifest ideologiczny, którego myślą przewodnią jest teza, że technologia przejmuje kontrolę nad współczesną cywilizacją i kulturą, w tym także muzyką. Konsekwencją takiego biegu zdarzeń są liczne katastrofy zarówno te naturalne jak i przemysłowe w tym szczególnie nuklearne. Banalne ale prawdziwe.