Wojciech Jachna – flugelhorn, trąbka
Grzegorz Tarwid – fortepian
Albert Karch – perkusja

Wojciech Jachna uczeń legendy polskiej trąbki Piotra Wojtasika oraz muzyk, który nabierał szlifu u boku wielkiego Andrzeja Przybielskiego, spotyka dwóch nieopierzonych młodzieńców. Tworzy z nimi nie tyle swingujące trio wyrastające wprost z jazzowego korzenia, co próbuje raczej zdefiniować coś na kształt otwartej, improwizowanej kameralistyki, gdzie subtelne, kontrolowane free spotyka klasyczne, fortepianowe formy. Grzegorz Tarwid współtworzy nowy rozdział polskiej pianistyki, ale nie jest przesadnie sentymentalny. On wie, że należy cenić Makowicza czy Jagodzińskiego, ale kontekst jego gry, w połączeniu z inspiracjami Szostakowiczem czy impresjonistami, podpowiada bardziej kierunek zdefiniowany przez Paula Bleya czy Matthew Shippa. Z kolei Albert Karch –elegant, jest niczym Tony Williams z drugiego wielkiego kwintetu Milesa Davisa – młodzian obdarzony wielką wyobraźnią i wyrazistością sceniczną. Niesamowite, że w tak młody, wieku obaj wprowadzają tak nieoczywistą, brudną narrację. To gra w kierunku nie tyle dzikiego nieokiełznania czy totalnego łamania schematów, co raczej ich twórczego modyfikowania.Wojciech Jachna, jak większość muzyków terminujących w słynnym bydgoskim klubie Mózg, wywodzi się z pewnego specyficznego korzenia i choćby nie chciał, dotyka go ta post-yassowa łatka, często towarzysząca bydgoskim muzykom, którzy dawno już porzucili rewolucyjny idiom i nic burzyć nie muszą. „Sundial” należy bowiem traktować jako nowe,akustyczne rozdanie Jachny.
(Tomasz Łuczak)