Kiedy w listopadzie 2012 roku William Doyle po raz pierwszy wystąpił dla kilkunastu osób w małej piwnicy Dalston jako East India Youth, aż nieprawdopodobnym było, że cały dwudziestopięciominutowy występ odbył się bez problemów.



Używał wyeksploatowanego Macbook'a z niesprawnym interfejsem USB, staroświeckim mikserem i klawiszami Casio MT45, które kupił za piętnaście funtów przez eBay. Wszystko stało na niestabilnym, plastikowym stole. Podczas swojego drugiego występu (w innej piwnicy w Hackney, tym razem dla czterdziestu ludzi), wpadł na pomysł, jak ustawić wszystko tak, by nie groziło spadnięciem. Obstawił całość kartonami z sokiem jabłkowym, które posklejał taśmą.

W ciągu kolejnych dwóch lat zdobył uznanie, na które w pełni zasłużył. W marcu 2013 roku, za pośrednictwem Quietus Phonographic Corporation wydał EP-kę Hostel, a następnie, w styczniu 2014 roku, debiutancki album Total Strife Forever (Stolen Recordings), który przyniósł mu nominację do Mercury Prize. Pojechał w trasę z Factory Floor, supportował These New Puritans, a już latem 2014 roku stał się atrakcją festiwali. I choć mógł zmodernizować swój ekwipunek i kupić nowy stół, wykreślając z ridera sześć kartonów soku jabłkowego i taśmę klejącą, pozostał jednak przy tym samym sprzęcie. Jeden muzyk za stołem pełnym gadżetów, okazjonalnie sięgający po bass.

W listopadzie 2014 roku, prawie dwa lata od scenicznego debiutu, zagrał swój największy koncert – wyprzedany występ w legendarnym londyńskim klubie Heaven. Po zagraniu całości materiału z debiutanckiej płyty, wyszedł zza stołu i zaśpiewał Carousel, poruszającą elektroniczną balladę, która miała stanowić główny punkt jego drugiego albumu Culture Of Volume. Tego dnia wszedł na scenę jako muzyk elektroniczny, zaś zszedł z niej jako gwiazda pop. To był moment, gdy East India Youth wyszedł z cienia. To był występ, podczas którego zdałem sobie sprawę, że chcę być frontmanem – mówi mający dzi.......
więcej