muzycy:
Bill Frisell - Gabriela - Eyvind Kang - Viktor Krauss - Tucker Martine - Steve Moore

Info dystrybutora:



Ta argentyńska pieśniarka to nieczęsty dzisiaj przykład nieulegania presji rytmu wydawniczego. Tajemnicą poliszynela jest fakt, że muzycy wydają jedną płytę w roku lub co dwa lata nie dlatego, że skończyli właśnie nad nią pracę tylko dlatego, że tak stoi w kontrakcie, jaki podpisali z wytwórnią płytową. Często mamy przez to do czynienia z albumami niedopracowanymi, których prawdziwym autorem jest nie osoba sygnująca krążek lecz producent w studio.

Z Gabrielą jest inaczej, swoją ostatnią płytę wydała w 1999 roku, siedem lat temu. To musi robić wrażenie!

Do odbycia swojej nowej wędrówki muzycznej zaprosiła sprawdzonych partnerów, Bill Frisell (guitars, loops), Viktor Krauss (bass), Eyvind Kang (viola, violin), Steve Moore (keyboards) i Tucker Martine (percussion).

W Argentynie uznawana jest za pierwszą damę poetyckiej piosenki, jednym tchem jest wymieniana obok innych najważniejszych muzyków takich jak Dino Saluzzi, David Lindley, Alex Acuna, Pino Marrone, czy Pedro Aznar.

Od lat 60-tych pomieszkiwała w wielu krajach, jej ojciec-dyplomata trafiał na placówki do Portugalii, Turcji, Irlandii, Brazylii. Pod koniec lat 60-tych trafia do Paryża, który jest wtedy najbardziej zrewoltowaną europejską stolicą, tam ma swoją pierwszą przygodę ze sceną, zostaje aktorką, czerpiąc inspirację od Joni Mitchell, Boba Dylana niebawem zaczyna występować z gitarą. Jest typową songwriterką, sama pisze teksty i muzykę.

W początkach 70-tych lat wraca do ojczyzny, wydaje tam swoją pierwszą płytę, wystepuje także w kultowym argentyńskim filmie „HASTA QUE SE PONGA EL SOL”. Pod koniec lat 70-tych wyjeżdża do Los Angeles, gdzie rychło zdobywa serca nowych fanów, wydaje kolejną płytę „UBALE” (1980), staje się centralną postacią eksplodującej wtedy latynoskiej sceny muzycznej. Partnerują jej wtedy m.in. Alex Acuna, David Lindley i Robben Ford. Pod koniec 80-tych.......
więcej