muzycy:
Nicolas Ankoudinoff: tenor sax
Etienne Plumer: Percussion
Pascal Rousseau: Tuba
Benoist Eil: Electric Guitar

Giovanni Di Domenico: Piano
Bart Maris: Trumpet
Stephan Pougin: Drums, Percussion

Powstały w 2001 roku kwartet Animus Anima od swojego początku eksploruje tereny raczej mało spenetrowane. Wydawca opisuje dokonania zespołu, jako połączenie progresywnego jazzu, szeroko rozumianej psychodelii, nu-jazzu i impro-rocka. Animus Anima to zagubione ogniwo pomiędzy Pink Floyd a Archie Sheppem!

Saksofonista Nicolas Ankoudino, tubista Pascal Rousseau, gitarzysta Benoist Eil i drummer Etienne Plumer to wszędobylscy muzycy, którzy szczęśliwie łączą nieprawdopodobną technikę z improwizatorską pasją. Każdy z nich wnosi do zespołu unikalny charakter i emocje. Klasycznie wykształcony Nicolas Ankoudinoff, który na początku swojej kariery wykonywał muzykę barokową i folk to postać wyjątkowa. Studia skończył w Liege, gdzie jego wykładowcami byli Garret List, Frederic Rzewski i Michel Massot. Jest uznanym kompozytorem ("Cyclic eSpace" z 2004, oratorium "Larmes pour NY" z 2006). Pracuje też dla współczesnego kina i teatru. Z Theater de Spiegel, z którym jest związany od 2008 roku dał setki występów na całym świecie.

Najnowsza płyta zespołu "Résidence sur la terre", powstała w rozszerzonym o składzie, usłyszymy tutaj trębacza Barta Marisa (Flat Earth Society, Moker), perkusistę Stephana Pouguina (Reve d’éléphant, Pantha Rei, Vivo) i klawiszowca Giovanniego Di Domenico.

Artystyczna osobność Animus Anima definiuje z jednej strony kwestia mocy i chropowatości wywiedzionych z offowej muzyki ilustracyjnej zaangażowanych miejskich teatrów z płomienną temperaturą progresywnego jazzu. Podobne walory osiąga Frantz Loriot / Manuel Perovic Notebook Large Ensemble, Fire! Orchestra czy Jon Madof Zion 80.

Ten szlachetny elektro-akustyczny trans poszerza granice jazzu w stronę misterium, z tym, że europejskie granie jest bardziej przestrzenne, czerpiące z tradycji europejskiej muzyki komponowanej, niż to z tradycji afro-amerykańskich mistrzów. Można zaryzykować stwierdzenie, ze siódemka muzyków nie zagrała tych siedmiu .......
więcej