https://www.youtube.com/watch?v=DNKCJ5iKQJY

muzycy:
Aidan Coffey: accordion
Frankie Gavin: fiddle
Alec Finn: bouzouki
Colm Murphy: bodhran

Z muzyką irlandzką jest niestety ten problem, że została przez popkulturę strywializowana, przeżuta i wypluta. I właśnie to bardzo często postrzega się jako rdzenną muzykę pochodzącą z Zielonej Wyspy. I czasem naprawdę rozumiem reakcję ludzi, którzy mówią, że z muzyką irlandzką (czy też "celtycką") nie chcą mieć doczynienia, o słuchając jej i nabywaniu płyt nawet nie wspominając.

Tym razem jednak sprawa ma się zupełnie inaczej. Nie mówimy bowiem o muzyka poddających się jakiejś płytkiej fascynacji, ale o autochtonach dogłębnie badających własną tradycję, kultywujących i nie starających się uproszczeniami przypochlebić publiczności. Wirtuozi Aidan Coffey, Frankie Gavin, Alec Finn i Colm Murphy łączą akordeon, skrzypce, bouzouki i bodhran (obręczowy bęben), by umożliwić słuchaczom spotkanie z muzyką przede wszystkim irlandzkich tańców (większość materiału muzycy zaczerpnęli z tradycji hrabstwa Cork, z którego to pochodzą). To stanowi główny część tej płyty. Ale obok nich pojawiają się też spokojne, wyciszone ballady, zagrane w maksymalnie wolnych tempach. Brakuje więc w tej muzyce tego do czego przyzwyczaiła nas popkultura - przetworzonego środka najbliższego naszym wyobrażeniom. A korzenna tradycja jest - jak dowodzą tego muzycy - pełna skrajności. I właśnie przez to ta płyta jest tak fascynująca.