https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_nZrD8EGCF16XyZWRlXRaMCs3fFr26rcfQ

„Oto mój głos i wszystkie moje bebechy. Nie krępujcie się je oceniać. To jest jak walka byków, gdzie dla przyjemności oglądasz emocjonalną przemoc”.

Tak o swojej trzeciej płycie mówi urodzony w Wenezueli i mieszkający w Londynie Arca. To pierwsza płyta w dorobku producenta, na której głównym elementem jest jego surowy głos. Jest prowokującą, a przy tym delikatną deklaracją ugruntowującą jego pozycję jednego z najbardziej wybitnych muzyków obecnej, niespokojnej dekady.

Jego wcześniejsza twórczość łączyła piosenki z partiami rapowanymi (szczególnie na zniekształconych hiphopowych mixtape'ach ‘Stretch 1’ i ‘Stretch 2’). Jego głos stanowi centralny punkt w ośmiu z trzynastu zawartych na płycie utworów. Zazwyczaj w produkcji używał pierwszych, niepoprawianych podejść, pozbawionych postprodukcyjnego szlifu. Kliknięcia śliny i warkot gardła niosą oszałamiające bogactwo i delikatność melodii. Jego mistrzowska produkcja łączy takie utwory jak wokalne ‘Sin Rumbo’ i singlowy ‘Anoche’, z ekstremalnie różnymi kompozycjami instrumentalnymi, jak ‘Whip’ i ‘Urchin’. Na całym albumie czyste, cyfrowe brzmienie łączy się z jego grą na fortepianie i głosem, tworząc niesamowity klimat.

Arca śpiewa tu po hiszpańsku. To język, którym posługiwał się w dzieciństwie w swoim domu. „Hiszpański jest językiem, którym walczyli moi rodzice. Rozwiedli się. To język, który towarzyszył przemocy w rodzinie, byłem tego świadkiem. Dlatego ostateczny teatr emocji, gdy wszystko się rozpada, nie kojarzy mi się z angielskim”.

Całość była nagrywana w 2016 roku, w domu, w północno-wschodnim Londynie. Arca odbywał długie spacery i sesje tai-chi, które miały miejsce w wiktoriańskim Abney Park. To jeden z największych londyńskich cmentarzy, a także słynne miejsce schadzek. „Po prostu dobrze czułem się wśród homoseksualistów szwendających się po tym miejs.......
więcej