muzycy:
Mateusz Małecki: baroque violin
Ewa Mrowca: harpsichord
Justyna Młynarczyk: viola da gamba (in sonatas 2,4,5,6)

Choć przez ostatnie lata wiele białych plam na biografii Pandolfi- Mealliego szczęśliwie udało się zapełnić, to i tak większa część jego artystycznego życia pozostaje dla badaczy zagadką. Wiemy na pewno, że on został ochrzczony 27 grudnia 1624 roku, zaś na chrzcie przyszły wirtuoz skrzypiec Giovanni Antonio otrzymał imię Domenico i był drugim spośród czworga dzieci Verginii Bartalini i Giovanniego Battisty Pandolfiego.

W roku 1628 rodzina Pandolfich wraz z czworgiem dzieci zamieszkała w Montepulciano ”Na głównej ulicy, po prawej stronie pod bramą placu (Porta della Cavina), idąc w stronę Szpitala Parafialnego Świętego Krzysztofa”. Przyrodni brat Pandolfiego – Giovanni Battista, działał już w tym czasie z dużym powodzeniem jako śpiewak – kastrat na dworze w Krakowie.

Matka kompozytora dwukrotnie owdowiała. Śmierć ojczyma Pandolfiego zbiegła się w czasie ze zmianą miejsca pracy jego starszego brata, Giovanniego Battisty i na początku lat trzydziestych siedemnastego stulecia rodzina przeniosła się do Wenecji, gdzie Giovanni Battista otrzymał pracę w Bazylice Świętego Marka. Dzięki niemu został tam zatrudniony również Domenico, który w tym czasie najprawdopodobniej przyjął święcenia kapłańskie, zmienił imię na Giovanni Antonio i dodał drugie nazwisko – Mealli.

Dalsze fakty z życia naszego kompozytora pozostają zagadką. Przypuszczalnie w 1652, kiedy to arcyksiążę Ferdynand Karol wraz z poślubioną sobie Anną Medyceuszką podróżował po Italii, skrzypek został pozyskany przez arcyksięcia jego na dwór w Innsbrucku. Tam pozostał do 15 lutego 1660 roku i wtedy ukazały się drukiem dwa zbiory jego sonat skrzypcowych – op. III i IV.

Od tego momentu po raz kolejny losy muzyka pozostają nieznane aż do roku 1669, kiedy to wydane zostały w Messynie drukiem jego sonaty na dwoje skrzypiec z basso continuo zwane dziś „Sonatami Messyńskimi”. Jest to ostatni z zachowanych po Pandolfi.......
więcej