Scenę muzyczną Paryża za panowania Ludwika XV można określić jako prawdziwie kosmopolityczną. Zmianę preferencji estetycznych widać już twórczości powstałej w pierwszych latach XVIII wieku, kiedy kompozytorzy francuscy coraz chętniej zaczęli w swoich utworach asymilować elementy stylu włoskiego. Charakterystyczne jest, że koncepcje dotyczące stworzenia stylu mieszanego (les goûts rèunis) rozwinęli w pierwszej kolejności twórcy muzyki instrumentalnej. W przeciwieństwie do opery, która z natury związana była z morfologią języka oraz literaturą danego kraju, kompozycje pozbawione semantyki tekstu, bardziej nadawały się do prób stworzenia uniwersalnego języka muzycznego.

Możliwości prezentacji we Francji utworów włoskich i niemieckich znacząco zwiększyły się, kiedy w 1725 roku Anne Danican Philidor (1681-1728) postanowił zorganizować w pałacu Tuileries cykl koncertów publicznych, nazwanych Concert Spirituel, wypełniając tym samym istotną lukę w życiu muzycznym Paryża. Jakkolwiek początkowo wykonywano podczas nich głównie dzieła religijne kompozytorów francuskich, repertuar bardzo szybko stał się zróżnicowany pod względem stylistycznym oraz prawdziwie międzynarodowy. Wielu czołowych twórców epoki pisało swoje utwory z myślą o Concert Spirituel, wliczając w to kompozytorów muzyki instrumentalnej, takich jak Jean-Marie Leclair (1697-1764), Michel Blavet (1700-1768), czy Joseph Bodin de Boismortier (1689-1755).

Postać Boismortiera można określić mianem francuskiego Telemanna. Podobnie do swojego niemieckiego odpowiednika, hołdował on idei stylu mieszanego oraz eksperymentował z nietypowymi rozwiązaniami instrumentacyjnymi. Boismortier był również jednym z pierwszych kompozytorów nie posiadających zamożnego patrona lub protektora, utrzymujących się wyłącznie ze swojej twórczości. Pozycję tę zawdzięczał przywilejowi królewskiemu (1724) na druk i sprzedaż nut, co pozwoliło mu uniknąć konieczności podejmowania pracy nauczy.......
więcej