muzycy:
Hanne Boel (vocal)
Jacob Funck (acoustic guitar)
Jens Runge (acoustic guitar)
Anders Back (keyboards)
Jacob Andersen (percussion og LiveStrings)
Bettina Marie Ezaki (violin)
Benedikte Damgaard (violin)
Andreas Bernitt (bratch)
Live Johansson (cello)

Gdy dobrze napisane piosenki trafią w dobre ręce, to efekt nie zawsze zachwyca.
Tym razem mamy jednak do czynienia z płytą, dającą wiele przyjemności. Bohaterka koncertu i płyty to Hanne Boel, w młodości frontmanka funkowej formacji Blast w 1988 roku przyłączyła się do soulowej formacji Black Wolf, z którą nagrała czternaście krążków. Niezliczona ilość koncertów, nagrań, wywiadów wyraźnie dała się we znaki artystce, skoro zapragnęła sięgnąć po jazzowy repertuar. Warto dodać, że nie zrobiła tego po raz pierwszy, W 1987 roku miała mały flirt z jazzem, a to za sprawą Jorgena Emborga, Madsa Vindinga i Alexa Riela. Płyta została wydana dla wytwórni Stunt Records i dość szybko osiągnęła status złotej płyty.
Po dwudziestu trzech latach rozłąki z wytwórnią w 2010 roku nagrała kameralny album 'I Think It's Going To Rain' z towarzyszeniem duńskiego pianisty, Carstena Dahla.
Później była "The Shining Of Things' (2011) z Jacob Karlzon 3 i Larsem Danielssonem, na której śpiewała piosenki Leonarda Cohena, Antonio Carlosa Jobima, Randy'ego Newmana, Davida Sylviana czy też "Lonely Woman" Ornette'a Colemana.

Tym razem otrzymujemy audiofilsko zarejestrowany koncert unplugged, z towarzyszeniem dwójki akustycznych gitarzystów, pianisty i sekcji smyczkowej.
Hanne Boel nieomylnie frazuje i swinguje z lekkością czarnej damy zza Oceanu. Dzięki wrodzonej naturalności jest w stanie poradzić sobie z większością raf, na jakie trafiają wokalistki jazzowe. Ta kolekcja dziewięciu bardzo różnych piosenek w dziewięciu ekscytujących odczytaniach, płynnie przenosi nas w różnorodne nastroje, od zapierających dech w piersiach intymnych ballad, przez tętniące ulotnym bluesem do wspaniałych, łączących dużą wrażliwość i instrumentalny warsztat muzyków. Piosenki Hanne Boel mają jakąś tajemniczą aurę. Szeroka przestrzeń, leniwie płynąca muzyka, oszczędne, ograniczone do minimum instrumentarium. Najważniejszym walorem jest wszakże jej charakterystyczny głos i wrażen.......
więcej