https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_mBzxN6AiDn5Nt0Cb6h5SW4aHsGuF-N78k&si=TIajHnqnNV0F7IvG

Polish Brass Quintet
Jakub Waszczeniuk: trąbka
Ostap Popovych: trąbka
Henryk Kowalewicz: waltornia
Tomasz Hajda: puzon
Krzysztof Mucha: tuba

Kwartet Polonika
Magdalena Lech: I skrzypce
Anna Szalińska–Zaziębło: II skrzypce
Magdalena Małecka–Wippich: altówka
Olga Łosakiewicz–Marcyniak: wiolonczela

Produkcja

Wojciech Marzec (1, 7–11), Joanna Popowicz, Miłosz Wośko (2–6): montaż nagrań
Wojciech Marzec: mix i mastering
Miłosz Wośko: Strona B – producent wykonawczy\
Michał Zięba, Piotr Kloc, Anna Tomczyńska: zdjęcia
Paweł Bulski: tłumaczenie
Anna Rudak: front okładki
Łukasz Pawlak / Requiem Records: projekt okładki

Szczególne podziękowania dla mojej rodziny: Ani, Jonasza i rodziców
Dziękuję: Joanna Popowicz, Dorota Serwa, Karolina Stalmachowska, Paweł Bulski, Piotr Kloc,
Tomasz Koperwas, Wojciech Marzec, Piotr Metz, Łukasz Pawlak

Nagrano przy wsparciu finansowym Stowarzyszenia Artystów Wykonawców Stoart „Tańce miejskie” zostało skomponowane w ramach stypendium z Funduszu Popierania Twórczości. „Pięć rozmów na trudne tematy” zostały skomponowane na zamówienie Filharmonii im. M. Karłowicza w Szczecinie w ramach programu – Kompozytor – Rez.........
więcej

Już same tytuły utworów na autorskim albumie Miłosza Wośko uruchamiają potok skojarzeń. „Switanie” /”Dawn”/ to pierwsza scena Odysei Kosmicznej 2001 Kubricka, „Tańce miejskie” przywodzą na myśl Milesa Davisa i jego „On the Corner”, „Pięć rozmów na trudne tematy” – film Mike’a Nicholsa „Pięć łatwych utworów” z Jackiem Nocholsonem i „Próba orkiestry” Felliniego w jednym. Czy to wynik epoki internetu, nadmiaru informacji i asocjacji? A może dotknięcie w tytułach rzeczy uniwersalnych?

Miłosz Wośko, muzyk wielu talentów, a co za tym idzie, wielu równoległych projektów, stworzył, być może podświadomie, ścieżkę dźwiękową swojej i nas wszystkich, współczesnej codzienności, często pospiesznej, chaotycznej, poszatkowanej korkami na ulicach, porządkowanej dzwonkiem telefonu, co chwile świecącym ekranem komputera i coraz to nowym „must have”. Brakuje czasu, miejsca i coraz bardziej ochoty na prawdziwą komunikację, bez wszechobecnego szumu tła.

Piotr Metz