https://youtu.be/iBvol2KHdyQ

Libretto: Wojtek Zrałek-Kossakowski / Adam Stoyanov

Reżyseria / dramaturgia: Wojtek Zrałek-Kossakowski / Michał Mendyk

Choreografia: Karol Tymiński

Muzyka: Robert Piotrowicz

Reżyseria filmu i zdjęcia: Zuzanna Solakiewicz / Zvika Gregory Portnoy



Intuicja, czym w ogóle może być świat Głuchych, przyszła na sam koniec. Po przerobieniu wszystkich obowiązkowych w tego typu przedsięwzięciach punktów: o wykluczeniu, zderzeniu kultur, wykluczeniu, przemocy i wyzwoleniu. Cień zrozumienia pojawił się w chwili największego nieporozumienia - gdy słyszący muzycy, reżyserzy i libreciści oraz Głusi aktorzy, poeci i tancerze nie zdołali wykreować wspólnego zakończenia dla tworzonej razem „Opery dla Gluchych”. Spektakl, którego premiera odbyła się w listopadzie 2018 roku w warszawskim Teatrze Studio, ma więc dwa różne zakończenia i w gruncie rzeczy opowiada dwie zupełnie różne historie, choć porządek następujących po sobie scen, obrazów i dźwięków jest jeden.

Sęk w tym, że nie tylko znaczą one zupełnie co innego dla dwóch grup odbiorców, ale także są przez nich całkowicie odmiennie doświadczane. Owszem, Głusi nie słyszą dźwięków, ale wiele z nich odczuwają. Opera barokowa, disco czy heavy metal nie są więc dla nich piękne ani brzydkie, lecz przyjemne albo niemiłe.

Inne doświadczenie rzeczywistości przynosi jej radykalnie odmienny opis. Świat języka migowego jest o wiele bardziej konkretny, plastyczny, emocjonalny, o wiele mniej - konwencjonalny, metaforyczny, abstrakcyjny. Stanowiącą jego szczególną sublimację, poezję migową opisać można jako unikatową hybrydę literatury, pantomimy i tańca, choć w istocie pozostaje ona nieprzekładalna na pojęcia świata słyszących w takim samym stopniu, jak kategorie „harmonii” czy „melodii” na symbole języka migowego. Jak słusznie zauważył Oliver Sachs, kluczową i bardzo muzyczną, a przy tym nie.......
więcej