https://youtu.be/ct6VkWMxUiw

Zanim werbel wybije złowieszczy, jąkający się rytm, całość rozpoczyna się dźwiękiem kościelnych organów, arpeggiem granym na niższych nutach i melodią drażniącą w wyższym rejestrze. Po trzech minutach gitary zaczynają dudnić jak chmury zbierające się na horyzoncie, a melodia powoli narasta, grożąc rozerwaniem nieba na strzępy.

To jest „Epitaph Of Theodor” Anny von Hausswolf, dramatyczny, przytłaczający utwór otwierający album „Ceremony”. Jednak po nim następuje coś jeszcze bardziej intensywnego: „Deathbed”, który warczy i rezonuje złowieszczo, zanim odłamki metalicznego grzmotu rozbiją drony, a pogrzebowy rytm zmusza piosenkę do ruszenia do przodu. Dopiero po około czterech i pół minuty tego okrutnego wrzasku słyszymy ludzki głos, który jest uwalniany z dziką mocą, wznosząc się i opadając, jak ogromny ptak ścigający swoją zdobycz, aż piosenka osiągnie ostateczny, nieoczekiwanie triumfalny punkt kulminacyjny.



Te wszystkie skrajne emocje charakteryzują całą płytę „Ceremony”, która jako drugą w swoim dorobku, Anna Von Hausswolff oryginalnie opublikowała w 2013 roku.