Ella Fitzgerald - królową wokalistyki jazzowej i Pierwszą Damą Jazzu. Jej wielkie przeboje stanowią klasykę jazzowej wokalistyki. Wystąpiła w konkursie dla amatorów, jako… tancerka. W ostatniej chwili, ogromnie zdenerwowana, miała do wyboru albo stać na scenie, albo zaśpiewać. Wybrała - szczęśliwie dla milionów jej późniejszych wielbicieli – śpiew.

Karierą artystki zajął się rzutki producent Norman Granz i to dzięki jego sugestiom trafiła do grona najwybitniejszych amerykańskich śpiewaczek jazzowych. Ella zaistniała także jako piosenkarka nie-jazzowa: śpiewała piosenki najpopularniejszych twórców epoki: George’a Gershwina, Irvinga Berlina, Cole’a Portera. Współpracowała z największymi gwiazdami jazzu: Dizzym Gillespiem, Bennym Goodmanem, Teddym Wilsonem i Duke’m Ellingtonem. Osobny rozdział jej kariery stanowi współpraca z Louisem Armstrongiem. Zderzenie tych dwóch osobowości dało znakomity artystycznie efekt, a ich wersja opery George’a Gershwina „Porgy and Bess” stała się niedoścignionym wzorem.

Ella Fitzgerald posiadała rozległą skalę głosu i do końca kariery jej głos brzmiał dziewczęco, lekko i radośnie, co wyjątkowo ciekawie brzmiało w zderzeniu z repertuarem jazzowym. Natura obdarzyła ją czystym, ciepłym głosem o ogromnej skali. Jej interpretacje odznaczały się także idealnym wyczuciem rytmu i nienaganną intonacją. Rozwijała technikę śpiewu zwaną scatem, która polegała na naśladowaniu głosem dźwięków różnych instrumentów. Interpretacje Elli cechowały elegancja, swing i wirtuozeria, a jej nagrania powstałe podczas współpracy z tak wybitnymi akompaniatorami, jak Ray Brown (przez jakiś czas jej mąż), Joe Pass czy Tommy Flanagan na stałe weszły do kanonu muzyki jazzowej.

Już w 1954 roku miała już na koncie dwadzieścia dwa miliony sprzedanych płyt i była niekwestionowaną gwiazdą światowej muzyki rozrywkowej. W 1958 roku - gdy po raz pierwszy przyznawano nagrody Grammy - .......
więcej