Fortepian to pierwsza muzyczna miłość Henryka Mikołaja Góreckiego. W dzieciństwie bliskie sercu i stojące w
zasięgu ręki pianino po zmarłej mamie było zakazanym owocem. Kiedy w późniejszych latach otworzyły się przed młodym
Henrykiem drzwi szkoły muzycznej w Rybniku, fortepian stał się dla niego wszystkim. Liczne juwenilia ukazują, jak bardzo
zatopił się w pianistycznym żywiole: oprócz pieśni i kilku utworów kameralnych znajdziemy wśród nich głównie
kompozycje fortepianowe (pięć mazurków, dziesięć preludiów, liczne miniatury).

W roku 1955 Górecki zaczyna studia kompozytorskie u Bolesława Szabelskiego – jako swój pierwszy opus tworzy
Cztery preludia. Cztery silnie skontrastowane utwory stanowią zwarty cykl, wyraziście przemawiający fakturą, harmoniką i
intensywnym liryzmem, subtelnie zabarwionym folklorem.

Anna Górecka