https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_kTsuV3LBjUIdGBPFHEGli1t_IgQn1d5Pg

muzycy:
Scott Hamilton: tenor sax
Jan Lundgren: piano
Hans Backenroth: double bass
Kristian Leth: drums

Prawdziwa natura twórczości nie zna granic, nie zamyka się tylko w jednej ekspresji. Amerykański saksofonista Scott Hamilton jest uważany za jednego z najwybitniejszych spadkobierców gigantów jazzowego saksofonu, jak Stan Getz, Coleman Hawkins, Ben Webster czy Illinois Jacquet, z którym miał okazję wielokrotnie współpracować.

Kto by pomyślał, że Hamilton, muzyk traktowany przez, wielu jako wielki tradycjonalista sięgnie po repertuar, tak daleki od jazzu? Wielu jazz fanów mając okazję posłuchać płyty bez wiedzy, kto i co grają muzycy, trafiłoby w ślepą uliczkę prostych skojarzeń; klasyczny kwartet z saksofonem na froncie, balladowy repertuar, odświeżone i mało znane standardy jazzowe. Pewnie tak wyglądałby ciąg skojarzeń. Nic bardziej mylnego, bowiem dziewięć utworów to kompozycje Rachmaninowa, Ravela, Rubinsteina, Czajkowskiego, Debussy'ego, Lehara, Dvořáka i Chopina.
Tylko artyści, którzy postrzegają dorobek światowej kultury, jako obieg otwarty potrafią umiejętnie dopasować elementy, które na pierwszy rzut oka nie mogą do siebie pasować.

Dałbym wiele, aby uczestniczyć w rozmowach i próbach przed nagraniem tej płyty. Każdy z czwórki instrumentalistów to osoby, które nasiąknęły jak gąbka wiedzą o muzyce, tej bez przymiotnikowej. W procesie podążania za właściwą formą musieli posługiwać się zarówno zebranym przez lata scenicznej kariery doświadczeniem, jak i intuicją, która ani razu nie wyprowadziła ich w pole. Dopracowywanie pożądanego kształtu musiało być zaiste emocjonującym doświadczeniem, nam pozostaje nagranie, z którym trudno się rozstać.
Płyta pod bezpretensjonalnym tytułem "Classics", która ukazała się na CD właśnie w barwach STUNT Records (w czerwcu premiera LP) to kipiący emocjami, wytrawny jazz, wypełniony tematami, które czasami jesteśmy w stanie rozpoznać, jak choćby "My Reverie", przepyszna wariacja na temat fortepianowego "Rêverie" Debussy'ego, czy "Humoresque in G flat major, Op. 101 No. 7" Dvořáka. Je.......
więcej