https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_mdsQSB5YgVgarrD9EvwsTkKzZpcR4tzA4

Hudson Mohawke nasyca swoje prace pewnego rodzaju optymizmem. Mamy możliwość nadal znajdować sens w naszym codziennym życiu pomimo licznych kryzysów, które pozostawia po sobie 2022 rok. To właśnie ten duch inspiruje utwory takie jak "Dance Forever" z nieskrępowanym optymizmem klubowego życia, producenta, który jest w stanie wytrzymać presję wyczerpania tylko po to, by dalej iść w zapomnienie.

Wśród dźwięków urządzeń do rezonansu magnetycznego Mohawke wskazuje na sportową wręcz zdolność do szaleństwa przez następną dekadę. W rezultacie powstał styl produkcyjny zdolny do łączenia elementów jazz fusion, prog rocka, happy hardcore, chiptune z brzmieniem rave, hip-hopu, soulu, IDM i glitch. Szerokie i złożone niuanse wszystkich tych gatunków stały się paletą brzmienia Hudson Mohawke.



"Cry Sugar" to pierwsze dzieło Hudsona Mohawke'a, w którym można odnaleźć głębokie inspiracje apokaliptycznymi ścieżkami filmowymi i soundtrackami wielu twórców, od późnego Vangelisa po pompę akordów durowych Johna Williamsa z lat 90. Zwłaszcza w utworach takich jak "Stump", pojawiają się rozdzierające wnętrzności sceny, gdy imprezowicze wracają do domu po klubie pośród podnoszących się poziomów mórz, nalotów bombowych i migoczących pożarów. "Cry Sugar" służy również jako obłąkany soundtrack Mohawke'a, który ukazuje zmierzch naszego kulturowego rozpadu. Jak pokazuje grafika albumu (autorstwa Wayne'a Willehada Eilersa) - jesteśmy ramię w ramię z człowiekiem-marionetką z Ghostbusters, wracamy do domu, wymachując butelką Jacka, tylko po to, by wpatrywać się w szarą burzę nadchodzącej katastrofy.



Pomimo apokaliptycznego podtekstu, Mohawke wysuwa na pierwszy plan wibracje chórów gospel, soulowych sampli i scat-samplingu. Znany ze zręcznego posługiwania się fragmentacją i dekonstrukcją, Mohawke przedstawia nasz trudny moment kulturowy jako osadzony na kwintesencji tła późnego kapitalizmu - chodzenie po linie pomiędzy ch.......
więcej