https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_mfHiq6tZ_JBXsreRLbY-BaNCaiI3G5Hlw

muzycy:
Marek Pospieszalski: soprano, alto & tenor saxophone, clarinet, alto clarinet, flute & tape
Piotr Chęcki: tenor saxophone
Tomasz Dąbrowski: trumpet
Tomasz Sroczyński: viola
Szymon Mika: electric guitar & acoustic guitar
Grzegorz Tarwid: piano
Max Mucha: double bass
Qba Janicki: drums & soundboard

Opis wydawcy:
Marek Pospieszalski z zespołem gra polskich kompozytorów XX wieku. Robi to w sposób wyjątkowy. Program płyty onieśmiela, znajdują się tutaj kompozycje takich twórców jak Panufnik czy Szalonek, a nie Penderecki czy Kilar, Pospieszalski nie korzystał w zasadzie z oryginalnych partytur. Płyta została wydana w barwach słynnej portugalskiej oficyny Clean Feed.
Na płycie usłyszymy zespół w składzie: Marek Pospieszalski (saksofony, klarnety, flet i taśma), Piotr Chęcki (saksofon tenorowy), Tomasz Dąbrowski (trąbka), Tomasz Sroczyński (wiolonczela), Szymon Mika (gitary), Grzegorz Tarwid (fortepian), Max Mucha (kontrabas) oraz Qba Janicki (perkusja i soundboard).

Ruch Muzyczny:
Klasyczny polski trans!
Interpretacje polskich kompozycji z XX wieku są już chyba dla muzyków jazzowych tematem odczarowanym. W ostatnich 20 latach prób takich podjęto kilkanaście. Jestem jednak pewien, że Polish Composers of the 20th Century zajmie w historii zmagań improwizatorów z muzyką współczesną szczególne miejsce. Najczęściej bowiem dokonujący tego typu opracowań jazzmani przebierali się… może nie we fraki, ale przynajmniej w czarne golfy, a ich interpretacje automatycznie nabierały szacowności oryginałów. Pospieszalski postępuje odwrotnie – nie tylko nie boi się zrobić z klasykami tego, na co ma ochotę, ale wręcz zabiera ich w klubową przestrzeń. Jego wersje pozbawione są sterylnej perfekcji – niekiedy intencjonalnie wręcz słychać pracujące okablowanie, elektronikę i wzmacniacze. Ten brzmieniowy anturaż pozwala wydobyć z kompozycji Panufnika, Bairda, Schaeffera czy Palestra coś, co nigdy nie zabrzmi na tradycyjnym koncercie. Drugim czynnikiem decydującym o oryginalności przedsięwzięcia jest metoda pracy. Pospieszalski chce z zespołem zagrać to, co w danym utworze usłyszał, a nie to, co o nim wie.
Repertuarowy rozstrzał obejmuje kilkadziesiąt lat polskiej muzyki i 12 wielkich indywidualności. Pospieszalski usiłow.......
więcej