https://youtu.be/gWy-ymqv3Dw

Źródła śpiewów gregoriańskich:

Liber usualis missae et officii pro dominicis et festis cum cantu Gregoriano, Paris 1960, s. 263f: Deus in adiutorium

Antiphonarium iuxta ritum Breviarii Romani […], Cracoviae 1645, s. 373–375: Exurgens Maria, Intravit Maria, Ut audivit, Benedicta tu, Ex quo facta est

Dopisek na rękopisie Andante pro processione Żebrowskiego, PL-CZ III-739: Beatam me dicent

Wrocław Baroque Ensemble
Andrzej Kosendiak – dyrygent

Aldona Bartnik (21,26), Aleksandra Turalska (10) – soprany
Daniel Elgersma (10), Piotr Olech (26) – kontratenory
Maciej Gocman (26), Florian Cramer, Vojtěch Semerád (13) – tenory
Tomáš Král (18, 22, 26), Jaromír Nosek (13, 25) – basy

Zbigniew Pilch, Mikołaj Zgółka – skrzypce
Hanna Piasna, Maria Plucińska – oboje
Fruzsina Hara, Stefan Leitner – trąbki
Přemysl Vacek – teorba
Krzysztof Karpeta – wiolonczela
Julia Karpeta – violone
Marta Niedźwiecka – pozytyw

Marcin Józef (Martino Giuseppe) Żebrowski – kompozytor, skrzypek, wokalista (bas) i pedagog – należy do najwybitniejszych przedstawicieli polskiej kultury muzycznej XVIII wieku. Dobitnie potwierdza to z jednej strony zachowana twórczość, a z drugiej fakt, że jego dzieła były drukowane – jako jednego z nielicznych kompozytorów staropolskich – poza granicami Rzeczypospolitej. W latach 1757 i 1758 w wydawnictwie Johanna Juliusa Hummla w Amsterdamie został opublikowany cykl sześciu sonat a Due Violini & Basso oraz Sinfonia Es. Ponadprzeciętny, na tle innych kompozytorów polskich tego okresu, talent Żebrowskiego, jak również jego niezwykle oryginalną inwencję twórczą i różnorodność uprawianych gatunków znakomicie ukazuje także niniejsza płyta monograficzna, już druga w kolekcji Narodowego Forum Muzyki we Wrocławiu poświęcona temu twórcy. (...)

Prezentowane nagranie zawiera nieszpory maryjne Żebrowskiego, które wpisano w kontekst liturgiczny poprzez wykorzystanie antyfon chorałowych zaczerpniętych z Vesperae in Visitatione B. Mariae Virginis (nieszpory na święto Nawiedzenia NMP), w wersjach zanotowanych w XVII-wiecznym Antyfonarzu rzymskim wydanym w Krakowie w 1645 roku (Antiphonarium iuxta ritum Breviarii Romani...). Jako antyfonę do kantyku Magnificat wybrano natomiast niezwykle oryginalną melodię z liturgicznym tekstem Beatam me dicent omnes generationes, zanotowaną w manuskrypcie zawierającym dwa Andante pro processione Żebrowskiego (PL-CZ III-739) w formie dopisku po pierwszej sonacie w partii Hoboe Primo. (...)

Od strony muzycznej w nieszporach Żebrowskiego na podkreślenie zasługuje różnorodność opracowań poszczególnych psalmów, widoczna w zakresie obsady, faktury (tutti, solo-tutti, duet, aria, naprzemienne stosowanie odcinków homofonicznych i polifonicznych), struktury harmonicznej i – przede wszystkim – melodyczno-rytmicznej. Można tu dostrzec charakterystyczną dla tego twórcy ornamentalną i urozma.......
więcej