muzycy:
Daniel Rowland (Violine), Borys Fedorov (Klavier), Maja Bogdanovic (Cello)
Alfred Schnittke i Arvo Pärt nazwali Walentyna Silvestrowa "Jednym z największych kompozytorów naszych czasów".
Do początku lat 70-tych kojarzony z awangardą, z czasem zdał sobie sprawę, że "najważniejszą lekcją awangardy było uwolnienie się od wszelkich z góry przyjętych idei - zwłaszcza awangardowych". Z biegiem czasu praktyka kompozytorska Silvestrova przekształciła się w coś, co sam nazwał "stylem metaforycznym" lub "meta-muzyką". W latach 70. kompozytor zaczął odchodzić od awangardowych środków wyrazu, zwrócił się w kierunku tonalności, estetyki XVII-XIX wieku i muzyki sakralnej. Silvestrow często powtarza, że zależy mu na tym, aby jego utwory były postrzegane jako "kody" historii muzyki. "Moja muzyka jest echem i odpowiedzią na to, co już istnieje" – mówi kompozytor, twierdząc, że nie pisze żadnej nowej muzyki.
Valentyn Silvestrov - "Muzyka jest wciąż piosenką, nawet jeśli nie można jej śpiewać dosłownie: nie jest filozofią, nie jest światopoglądem. To przede wszystkim śpiew, pieśń, którą świat śpiewa o sobie, to muzyczne świadectwo życia"
Daniel Rowland - "Nie znam drugiego kompozytora, który pisze z taką intymnością – jego ponadczasowe melodie, często ledwie szeptane, są krzepiące, zapadające w pamięć, pełne nostalgii i tajemnicy"
Borys Fiodorow - "Uciec od przytłaczającego zgiełku, zanurzyć się w magiczny świat ciszy, jak bardzo czuła antena wychwytująca najsubtelniejsze wibracje wszechświata, które natychmiast rezonują w duszy, niosąc uzdrowienie i oświecenie. Takie wyjątkowe możliwości otwiera w muzyce Walentyn Silvestrov, wielki artysta i wielki humanista! Wykonywanie jego muzyki wymaga szczególnej, filigranowej i koronkowej precyzji, a także duchowości i swobody…"
Wydana przez renomowaną Challenge Classics płyta "The Messenger" zawiera siedem kameralnych arcydzieł słynnego Ukraińca. Poetyckie, nokturnowe kompozycje z jednym wyjątkiem (Epitaphium: Largo) rozpisane został....... więcej