https://youtube.com/playlist?list=PLxLqEmaBJ4zxNk74LpmKtyH89aBYS6JyV&si=qozPVIVhBWqvMpXN


muzycy:
Mal Waldron – piano
Eric Dolphy – alto saxophone, clarinet
Booker Ervin – tenor saxophone
Ron Carter – cello
Joe Benjamin – double bass
Charlie Persip – drums

W ciągu dwóch czerwcowych dni 1961 roku w Englewood Cliffs, w słynnym Van Gelder Studio miały miejsce dwie sesje nagraniowe, które miały tych samych bohaterów. Mowa oczywiście o płycie "Where?" Rona Cartera z Erykiem Dolphy'm i Malem Waldronem, nagranej 20 czerwca i "The Quest" Mala Waldrona Erykiem Dolphy'm i Bookerem Ervinem. Czterech muzyków występuje na obu tych płytach - pianista Mal Waldron, Eric Dolphy (na alcie, basowym klarnecie i flecie), grający wyłącznie na wiolonczeli Ron Carter i drummer Charlie Persip.
Waldron to jedne z najbardziej cenionych amerykańskich pianistów, zaczynał karierę w latach pięćdziesiątych XX wieku, współpraca z Charlesem Mingusem, Johnem Coltrane'm, Jackie McLeanem, ale też z Billie Holiday i Abbey Lincoln ukształtowała muzyka mającego osobną wizję artystyczną, której do końca swojego życia był wierny.
Jego sekstetowe nagranie z Erykiem Dolphy'm, Bookerem Ervinem i Ronem Carterem uderza swoją złożonością i różnorodnością, plasującą się gdzieś pomiędzy hard bopem a awangardą spod znaku free. Mal Waldron – znany ze swojej późniejszej współpracy ze Stevem Lacy'm – stawiający mocny fundament melodyczny daje przestrzeń do improwizacji dla Bookera Ervina i Eryka Dolphy’ego, którzy wypełniają ją błyskotliwą treścią. Pizzicato i arco Cartera na wiolonczeli daje zespołowi dodatkowy atut, a trzeba pamiętać, że dla Rona Cartera wiolonczela była pierwszym instrumentem, na którym uczył się grać. Inni kontrabasiści używają najczęściej na wiolonczeli strojów kontrabasowych. Ron Carter gra wiolonczeli w jego naturalnym stroju. To znacząca różnica, która ma wpływ na ostateczne brzmienie zespołu, które znamy z debiutu Rona Cartera, o którym wspomniałem na początku - "Where?" (Prestige Records, 1961).
Posłuchajcie "Warp And Woof", w którym Booker Ervin podąża za bluesową skalą, podczas gdy Eric Dolphy jest już we free jazzie. Wszystko jest jednak podporządkowane homogenicznej koncepcji Waldrona, w której nie ma .......
więcej