muzycy:
Alois Muhlbacher: contraltovoice
Ars Antiqua Austria
Gunar Letzbor (conductor)
Czternasta płyta Ars Antiqua Austria i Gunara Lezbora w barwach oficyny Challenge Classics przedstawia światową premierę nagrań trzech Kantat na charakterystyczny głos kontratenora i skrzypce. To nie jest błąd, pomimo tego, że Antonio Bononcini zmarł chwilkę temu, bagatela 298 lat temu w 1726 roku, te trzy kantaty przeleżały się ponad trzysta lat, czekając na swojego odkrywcę. Niestrudzony Gunar Lezbor poszukując w austriackich archiwach zakonnych i klasztornych odnalazł niejedno muzyczne arcydzieło, inaczej skazane na zapomnienie. Tak jest i tym razem.
Za panowania cesarza Józefa I wielu włoskich kompozytorów rezydowało w Wiedniu. Antonio Bononcini był jednym z nich. Trzy kantaty Bononciniego z 1706 roku najprawdopodobniej po raz pierwszy prezentowane były w akademiach muzycznych. Jego kameralne kantaty miłosne urzekają intymnym, ponadczasowym pięknem. Zmysłowe skrzypce podejmują zabawną rywalizację z tęsknymi, marzycielskimi liniami głosu altowego. Wszystkie nagrane tu kantaty dotyczą smutków i tęsknot miłosnych do odległego partnera.
Wydaje się, że pomyślano je, jako konstrukcję cykliczną, w której każdy utwór istnieje w relacji do pozostałych. Bononcini był mistrzem retoryki muzycznej i po mistrzowsku łączył figury muzyczne z frazą poetycką. Te zmysłowe dzieła wykonywano najprawdopodobniej z okazji akademii szlacheckich. Od przełomu wieków prezentacje muzyczne często nazywano akademiami. Dzięki tej nowej definicji akademie były stopniowo tworzone także przez mniejszą szlachtę, a później nawet przez burżuazję.
Gunar Letzbor studiował kompozycję, dyrygenturę i grę na skrzypcach w Linzu, Salzburgu i Kolonii. Jego spotkania z Nicolausem Harnoncourtem i Reinhardem Goebelem rozpaliły w nim głęboką pasję do instrumentów historycznych i dawnych praktyk wykonawczych, co doprowadziło do licznych występów z Musica Antiqua Köln, Clemencic Consort, La Follia Salzburg, Armonico Tributo i Wiener Akademie.