https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_m2lTzSl2kOM6qaquR2qa3zri-UFnKZRvQ

Bruno Sikorski - Grand Piano, Rhodes Piano, Roland Juno-X
Antoni Blumhoff - Soprano sax, flute
Paweł Kowalik - Trumpet
Wojciech Roman - Bass Guitar
Nikodem Wikieł - Drums

Compositions: Omasta
Mix & Mastering: Eprom
Recorded by Piotr Zabrodzki at Studio Pasterka, Warsaw, January 2025

W ciągu ostatnich kilku miesięcy pięciu młodych muzyków występujących pod szyldem Omasta szturmem podbiło polską i europejską scenę jazzową. Zdobywszy uznanie za intensywne występy na żywo wydają swój debiutancki album studyjny. "Jazz Report from the Hood" to wspólna muzyka członków zespołu, zanurzona w fakturze miejskich ulic i codziennego życia w mieście.

Nazwa Omasta pochodzi od (nie tylko) krakowskiego słowa oznaczającego "tłuszcz dodany do jedzenia dla smaku". To trafna metafora: muzyka zespołu jest nasycona gęstymi bębnami i głębokim, ciężkim basem. Pochodzący z Krakowa zespół oficjalnie zadebiutował koncertem w hołdzie dla J Dilli w lutym 2024 roku w Paul’s Boutique w tym mieście.

Od tego czasu Omasta występowała w klubach i na festiwalach w Polsce i Europie – między innymi w The Jazz Cafe i Ronnie Scott’s w Londynie, AB w Brukseli, Gent Jazz Festival i wielu innych. Dzielili scenę z zespołem Slum Village, Aquilesem Navarro (Irreversible Entanglements), wieloletnim współpracownikiem Astigmatic Records Tenderloniousem i polską legendą free jazzu Leszkiem Żądło. Przy okazji oddali hołd muzyce Madliba poprzez specjalnie przygotowane koncerty. Wszystko to, co istotne, jeszcze przed wydaniem pierwszego singla.

Nawiązania do J Dilli i Madliba nie są przypadkowe. Muzyka Omasty balansuje na granicy między zadymionymi, ekscentrycznymi rytmami Detroit i Los Angeles, instrumentalnym hip-hopem granym na żywo, a jazzowo-funkowym brzmieniem lat 70. – czerpiąc inspirację z takich ikon jak Roy Ayers, Donald Byrd i Lonnie Liston Smith. To, co spaja wszystko, to ich charakterystyczne polskie korzenie.

"Jazz Report from the Hood" to uniwersalna opowieść o życiu w mieście – nie moralizatorskie kazanie, lecz surowa ścieżka dźwiękowa dla codziennego zgiełku i rytmu dzielnic, które nas kształtują.