Francis Poulenc (1899–1963) to jeden z niewielu kompozytorów XX wieku, którzy połączyli nowoczesność z niezwykłą popularnością. Jego muzyka, zakorzeniona w tradycji, a zarazem świeża i pełna fantazji, urzeka równowagą pomiędzy elegancją a ironią, powagą a lekkością. Niniejsza płyta ma na celu zaprezentowanie wyrażonej w sztuce zawadiackiej, przewrotnej natury francuskiego twórcy. Wykonywane tu pieśni powstały w latach 1927-1943, a więc przed okresem załamań nerwowych i depresji kompozytora. Każdy cykl został napisany do innego typu poezji. W żartobliwych Airs chantés znajdziemy lekko potraktowany symbolizm Moréasa, Banalités stanowią muzyczne ujęcie surrealizmu Apollinaira, Deux poèmes de Louis Aragon są pełną krytycyzmu poezją wojenną, natomiast Quatre chansons pour enfants to zestawienie niewinnej poezji dla dzieci Jeana Nohain z tanecznymi rytmami paryskich lokali, z kankanem na czele. Usłyszymy tu zarówno liryczne mélodies, jak i utwory o niemal kawiarnianym charakterze. Wszystkie one ukazują niepowtarzalny, neoklasyczny styl Poulenca. To muzyka, która w sposób mistrzowski łączy prozę codzienności z poetycką wrażliwością, tworząc barwny portret Paryża minionego stulecia. Album ten to zaproszenie do odkrycia jednego z najciekawszych głosów francuskiej muzyki XX wieku.