Gdy Gismonti, urodzony w Carmo (Brazylia, 1947r) miał 21 lat, do jego trwającej od piątego roku życia pianistycznej kariery wkroczyła również gitara. W grze na tym instrumencie, warto podkreślić, Gismonti był samoukiem. Wraz z poznawaniem świata muzycznego muzyk sukcesywnie rozwijał swoją nowatorską technikę jednoczesnego prowadzenia przeciwstawianych sobie linii melodycznych. Punktem zwrotnym w jego edukacji były studia w Paryżu pod kierunkiem Nadii Boulanger i kompozytora techniki dwunastotonowej Jean Barraqué. Te europejskie doświadczenia były również potrzebne Gismontiemu w umocnieniu własnego szacunku do muzyki jego ojczyzny, która byłą dla niego nieocenionym bogactwem.

Na arenie międzynarodowej Gismonti zaczął być rozpoznawany wkrótce po wydaniu przez ECM “Dança des cabeças” w 1977r. Album ten zdobył "Großer Deutscher Schallplattenpreis", coroczną nagrodę German Records Critics (Stowarzyszenie Niemieckich Krytyków) oraz tytuł „Album of the Year” amerykańskiego magazynu Stereo Review. Ogromną popularność gitarzysta zdobył w trio u boku Charlie Haden i Jana Garbarka słynnymi albumami “Magico” i “Folk Songs”, uważanymi za fundamentalne nagrania pierwszej dekady ECM-u.

Wśród wcześniejszych płyt Egberta (ECM) znajdują się: “Sol do meio dia”, “Sanfona”,”Solo”, “Duas Vozes”, “Dança dos escravos”, “Infância” “Música de Sobrevivência”, “ZigZag” i orkiestrowa “Meeting Point”, będąca chyba najbliższym odniesieniem do “Sertões Veredas”. Wiele nagrań w ostatnich dwóch dekadach opublikowało również Carmo przy współpracy z ECM.

Tytuł podwójnego albumu „Saudacões” oznacza pozdrowienia, życzenia. Słowem tym autor wita na nowo po długim okresie swej nieobecności. Podwójna płyta unaocznia dwa aspekty twórczości brazylijskiego artysty jako ko.......
więcej